psikopat kedicik

Bir Şey

2012-01-30T01:34:00.001+02:00

Bazen bir şey olur! Tam da Polyanna'nın artık sizi ifade etmediğini düşünürken veya mucizeler ölmüşken... Düşündüğünüz, aklınızı kurcalayan, olmasını istediğiniz ama olma ihtimali olmayan bir şey... İşte o şey olur, bir mucize; şaşar kalırsınız...
Ama önemli olan şaşıp kalmanız değil olmasını istediğiniz şeyin olmuş olmasıdır. İşte tam da bu nedenle çok zaman sonra bu gece güzel bir uyku çekebileceğime inanıyorum.
Anladım ki onca zamandır aklıma takılan ve beni oyalayan şey sadece cevapsız kalmış sorularmış. En azından şu an ki düşüncem böyle; yarın, sonraki gün veya bir sonrasında ne olur bilmiyorum. Şimdi kendime ve size güzel geceler dileyerek gözlerimi kapatıyorum, tatlı rüyalar :)

Reklamlar :)

2012-01-26T03:05:00.000+02:00

Bu aralar hayatım çok aktifti blogcan, drama kursu, tiyatro çalışmaları, reklam çekimleri vs. Bayağı yoğundum anlayacağın. Reklam çekimi dedim de öyle koca bütçeli olanlarından değil, reklam çekimi deyip şaşırıp kalma, drama kursundan birkaç arkadaş gitmiş Matrak Shop'la konuşmuş, reklam yapmamızı önermiş adam da kabul etmiş.

Biz de gittik birilerine küçük küçük şakalar yaptık. Sözü fazla uzatmıyorum, işte videomuz :)

DibisineNot: Bir Köstebek fanı olarak kendimi garip hissettim biraz hain gibi ama buralarda da hiç Köstebek yok ki, millet nereden bilsin Köstebek'i :)

Ah Bir Piercing Mi Demişti Biri?

2012-01-26T00:19:00.000+02:00

Yazının tarihi 27.10.2010.
Demişim ki ne güzel olurdu orada siyah bir piercing olsa ne güzel olur, ama sonra neden olamayacağından bahsetmişim; yaşlanınca izi kalırsa, ağırlıktan sarkarsa, sıkılırsam vs. Ve yaptırmamaya karar vermişim...

Tarih 27.11.2011
Fark ettim ki yaşlanınca böyle olursa, ileride sorun çıkartırsa diye her şeyden vazgeçmişim, küçücük bir piercingden korkup yaptırmamışım ve elimde sadece hayal ettiğim şeyler kalmış. Yaş olmuş 22 ama ben dersane yıllarımdan beri istediğim şeyden mahrum kalmışım, ve kim bilir daha nelerden mahrum kaldım "acaba" diye diye. İşte artık bu durum o kadar canıma tak etti ki attım kendimi Forum Mersin'de ki dövmeciye ve piercing yaptırdım sağ alt dudağıma. Oooh iyi ki de yaptırdım, çok seviyorum çörekotumu. Aramızda duygusal bağ oluştu :)

Bu zamana kadar bloğa koymama nedenim ailemin haberinin olmayışıydı, annem de arada sırada esince bloğumu kurcukluyor ilk olarak başkasından duymasın benden görsün istedim.

Bu da ayrı bir konu zaten. Babamın çörekotumla tanışması şöyle oldu; babam Mersin'den geldikten sonra beni aldı otogardan. Sarıldık, arabaya bindik, biraz havadan sudan konuştuk, aramızda sessizlik olunca babam "şekil yapmışsın" dedi. O zaman aklıma geldi piercingim olduğu. Evet dedim, "çok istiyordum yıllardır sonunda yaptırdım, beğendin mi?" "Aslında pek beğenmedim, ben yüzüne dışarıdan bir şey eklemek hoş değil bence" dedi, ben de az önce yukarıda saydığım nedenleri söyledim, gençliğimin yavaş yavaş elimden gittiğini ve benim istediğim hiçbir şeye sahip olamadan yaşlanmaktan korktuğumu. O zaman anladı ve normal bir şekilde sohbetimize devam ettik.

Annemse ilk gördüğünde, "ne var dudağında?" dedi, cevap verdikten sonra "hemen çıkartacaksın onu" diye bağırmaya başladı. Ben zaten bu tepkiyi tahmin ettiğim için evde sakin olma çalışmaları yapıp gelmiştim, sesimi yükseltmeden sakince piercingimi çok sevdiğimi ve çıkartmayacağımı söyledim. Annem sesini yükselterek karmaşık kelimeleri sıraladı, bu onun komşu çocuklarını korkutma yoludur ;) Baktı ki ben kararlıyım çıkartana kadar yüzüme bakmayacağını söyledi, midesi bulanıyormuş. Şimdiye kadar alıştı sayılır, hatta zamanla sevecek bile inanıyorum :)

Annemi atlattım da şimdi gitmeden cümle ailenin ıyylı öyyylü tepkisini çekeceğim, anneme gösterdiğim sabrı onlara gösterebilir miyim hiç bilmiyorum. Her neyse, çörekotum için her zorluğu göğüslerim ben, oyy yerim ben onuuuu :)

Gelecekteki Bene Not :)

2011-11-30T10:40:00.002+02:00

Arada bir yalnızlığı niye sevdiğimi düşünüyorum da...

Keyfine göre gezebiliyorsun, göz çapkınlığının sınırı yok, sana karışabilecek kimse yok, kimseden sorumlu değilsin, kahya ne isterse onu yapıyorsun, özgüvenin tavan yapıyor, hımhımhım trip hömhömhöm kavga yok, baş ağrısı yapabilecek tek şey bir gün önce ev arkadaşınla gülmekten uykunuzu alamamış olmanız, sosyal hayatın dibine vuruyorsun, hiç bir etkinlik-aktivite-ıvır zıvır kaçırmıyorsun, çevren genişliyor, kafana takacak dert bulmakta zorlanıyorsun, yok onunla görüşme şu yüzden, yok bununla konuşma bu yüzden zırvaları yok, vs vs vs.

Yalnızlık bu kadar güzel bir şeyken insanın tutup da ilişki istemesi şu an o kadar mantıksız geliyor ki! Gelecekte risk altına girersem öce bu yazıyı okuyacağım eğer değmezse hiiiç yormayacağım kafamı.

Gelecekteki Özlem'e Not: Aklını başına al daha yurt dışına gideceksin ;)

Sessizliği Dinleyebilecek Bir Köşe Aranıyor

2011-11-25T12:31:00.001+02:00

Bir an için sessizliği dinlemek istedim bu sabah, olmadı. Bu gürültüler öldürebilir beni, sanırım. Buzdolabımız, şu sürekli mızmızlanan yaşlı kadın sesini çıkartmayı kesse belki olacak. Ama o sussa musluktan akan o bir damla su vazgeçmeyecek akmaktan, çok denedim çenesini kapatmanın yollarını bulmayı. Şiddet bile çözüm değil.
Sessizliğimin bir katili de o kara köpek. O kara köpek çok sinir bozucu, gecenin bir yarısı havlamaya başlıyor, susturabilene aşk olsun. Şimdi de gündüz nöbetlerine başlamış, aferin. Sessizliği özledim.
Arada bir titreyip hareketleniyor evimiz; inanması zor ama önce buzdolabından çıt diye bir ses çıkıyor sonra çamaşır makinesinden, karşıdaki koltuktan. Sanki sessiz sessiz konuşuyorlar da kendi aralarında bazen tartışma şiddetlenince böyle ses çıkartıyorlar. Bilmiyorum bize deli diyebilirsiniz ama Burçinimle benim kanaatimiz bu yönde.
Bir de şu üst kat komşusu, hastalıklı dedikoducu şikayet torbası, o yaşta bir kadın nasıl sürekli eşyalarını çekip itebilir, sağa sola oynatabilir. Neyle besleniyorsunuz siz, çözemiyorum sizi, cidden çözemiyorum.
Ahh karşı apartmandaki sinirli suratsız temizlik hastası anne de öyle, çıkmış yine cam siliyor. 2 gün olmuştu halbuki cam sileli, çok mu gerek vardı silmeye. Yağmur mu pisletti camlarını güneş mi? Biraz otur artık dinlen kadın, çocuğunla ilgilen, onu da kendin gibi temizlik hastası yapacaksın.
Hepsini kapatsam birisi başlıyor konuşmaya içeriden. Ne zaman 3 dk boş bulunsam, bir şey yapmadan beklesem hep konuşmaya başlıyor meymenetsiz içses. Tıpkı lisede derste kullandığımız koca kasalı 98 Windows'lar gibi bir süre bekleyince ekran koruyucusu açılıyor. Ekran koruyucu gibi bir iç sesim var, hiç boş durmaya gelmiyor. Bir de o kadar geveze ve sıkıcı ki, dinlemekten sıkılırsınız bir süre sonra. Neyse arada ben de cevap veriyorum da sıkıcı monologlarından kurtulup sıkıcı diyaloglara girişiyoruz.Onlar biraz daha katlanılabilir oluyor, en azından savunabiliyorum kendimi kendimden.
Yok işte sessizlik, evden gelen sesler, dışarıdan gelen sesler, içimde bastırılmaya gelemeyen bir içses... Ben ne zaman sessizliği dinleyeceğim. Susun biraz, ihtiyacım var buna, sessizliği özledim çalma telefon açmayacağım. Sessizliği özledim!

Al işte yine üst komşu, neyi çekiştirebilir bir kadın sürekli. Uyusana sen artık, sıkılmadın mı kendinden?!

Döküm

2011-11-22T02:58:00.000+02:00

Seni yalnızlığınla başbaşa bıraktım bu aralar blog, tam da olması gerektiği gibi kafa dinliyorum son zamanlarda.
Hayatımdan ihtiyacım olmayan herkesi çıkardım, bazılarını hala çıkartma aşamasındayım ama verimli gidiyor her şey. Bana kasvet veren şeylerin çoğu yok artık hayatımda, ama bazıları ne kadar istesem de çıkamıyor bunu fark ettim, önemli değil. Zaten isteğim doğrultusunda şekillendiremediğim şeylere ilişmemeye de karar verdim :)

Benim için güzel zamanlar oldu diyebilirim, ama bak acı bir şey fark ettim; artık Secret yapamıyorum. Ya tam olarak aklımı vermediğimden ya da '%100 mutlu ooo yee' havalarına giremediğimden, tam nedenini bilmiyorum ama olmuyor. Evren bir kazık atma havasında büründü ben de çözemedim.

Sana bir şey yazamıyorum blog, aklıma hiç bir şey gelmiyor. Senden önce topsecretbloğuma biz şeyler döktürdüm o yüzden sanırım, tüm ilhamımı o çekti kendine. Üzgünüm ama onun teması beni daha çok kendine çekiyor, yine de söyleyemem. Topsecret dedik ya ;)

Aaa bak aklıma geldi, ben öylesine sadece internette hep kullandığım ismi kimse kapmasın diye bir Twitter hesabı açmıştım ya. İşte onu aktif olarak kullanmaya başladım, Facebook'tan çok orada vakit geçirir oldum, pek bir eğleniyorum orada. Vaktiyle insanların bu Twitter'ı neden sevdiklerine anlam veremez merak ederdim. Ama hiç umutlanma şimdi de anlayamadım, ama anlamlandıramadığım bir şekilde taraftarı oldum. Sanırım ona kanımın kaynamasının nedeni Van depremi zamanında, gece yarısı Twitter'da örgütlenen insanların saat 2de tırlarla yardım taşıması oldu. Duyarlı insanlara ihtiyacım vardı çünkü benim de. İşte böyle, artık ben de Twit atıyorum, Ama 140 karakter az beee, hele de benim gibi bol bol fiilimsi kullanıp satırlarca cümle yazan bir insan için :)

Ben kaçtım şimdi blog. Kendine İyi bak, umarım arayı çok açmam :)

Titreme ve Kendine Gelme Aşaması

2011-11-21T19:47:00.003+02:00

Bir plaka gördüm evin önünde, ağır geldi bana. Karanlıkta park etmiş bir arabanın, zorla seçilen harfleri çok okunaklıydı yine de, garip bir şekilde parlıyor gibi. Aylardır sönmüş yazı yazma isteğimi yeniden canlandıracak kadar ağır hem de...
33 ... 05, Mersin, bir isim ve 5; uğurlu sayım. Gördüğümden beri kendime gelemedim tam olarak. Gördüğümden beri zihnimde kelimeler uçuşmaya başladı sırayla, uzun bir zaman sonra ilk defa. İçimden yazmalısın artık diyen, çılgıncasına bastıran kelimeler... Kötü olmadı yazmaya başlamam, unutmuştum kendimi ifade etmeyi, ne düşündüğümü dinlemeyi... Gerçi yokluğumda geçen onca zamanda tek yaptığım kendimi dinlemekti, iç sesimle tartışmam, vicdanımın yükselmeye başlayan sesini dindirme çabalarım. Saatlerce tek bir şey söylemeden kendi bulduğum tezlere antitez üreterek geçen uzun zamanlar, koca bir yaz tatili.
Aylardır tek yaptığım buydu işte, ve yazmamak için elime geçen koca bir bahane. Düşündüklerim sonradan görmek isteyeceğim şeyler değildi, ben de sadece fikir olsunlar diye, sadece öyle minicik fikirler olarak kalsınlar ve sonrasında hiç hatırlanmasınlar diye yazmadım. Çünkü elime kalemi her aldığımda aynı şeyleri yazar olmuştum. Hiç sevmiyorum yazdıklarımı atmayı, tek bir cümleye bile kıymayı. Ama o zamanlarda onlarca cümlem kendini derinlerde buldu, çöplüğün dibinde, parçalara ayrılmış bir şekilde. Bazıları yandı, o kadar ki tahammül edemedim yazdıklarıma.
İşte şimdi, onca zamanın suskunluğunu bir plaka bozdu. Tek yaptığım evime gelirken o aptal plakayı görmemdi, şimdi hepsi yeniden aklımda, ama daha efendiler şimdi, vicdanım sustu hiç olmazsa sadece kalbim ve onunla uyumlu çalışmayı beceremeyen zihnim var. Bunlar da zihnimin uydurmaları, kalbimin konuşmasını elimden geldiğince bastırmaya çalışıyorum sana yazarken. Onun yeri başka, onun yazıldığı yer çok başka. Kimsenin bilmediği, belki bir gün sadece bir kişinin okuyacağı bir yer. Kapatıyorum bu konuyu, onun hakkında fazla bile bilgi verdim, o blog yalnızlığa terk edilmiş bir halde kalacak öyle.
Teşekkür mü etmeliyim yoksa nefret mi, bilmiyorum. O plakaya ne hissedeceğimi bilmiyorum. Ama yeniden canlandırdı ya yazma aşkımı, o yüzden susuyorum sadece. Bu arada şunu anladım; küçük bir bibloyuz hayatın içinde kukla ipleriyle hayata bağlı olan. O ne isterse o yöne giden ve özgür olduğunu sanan küçük biblolar... Ama rolümüzü oynamamız gerekiyor, ne olursa olsun şov devam etmeli!

Van'daki Kardeşlerimizi Yalnız Bırakmayız

2011-10-30T02:58:00.002+03:00

Van bir deprem yaşadı yakın zamanlarda, içimizi kanatarak enkazlar altında insanlar gördük, annesiz kalan bebekler, bebeğini kaybeden aileler, okumak için onca yolu giden ve yurtlarından belki de hayatlarından olan öğrenciler öğretmenler gördük...
Askerimize silah uzatanlara yardım mı edeceksiniz diyenler oldu, her şeye rağmen insanlığını kaybetneyip iki çorabından birini gönderenler oldu... Kimseye haksız demiyorum, herkesin kendi bakış açısı var ama bir gerçeği görmelerini istiyorum. O toprakları da benim atalarım kazandı, o topraklar uğrunda gencecik yaşta şehit düştüler, benim atalarım kanlarıyla çizdi o sınırları, şimdi elalemin malıymış gibi gösterip oradakiler benim vatanadaşım değilmiş gibi davranamam, bu atalarıma saygısızlık olur, ayrıca bunu dersem 3-5 çapulcunun istediğini yapmış olurum.
Hey neyse sustum, ama bu fikrimi yazmak istiyordum, yazmazsam içimde kalacaktı çünkü.
Depremin olduğunu öğrendiğimizde Burçinimle bir şeyler yapmak istedik onlar için, aynısını Burcu da düşünmüş. Ve okula gittiğimizde ne olduğunu anlamadan bir de baktım ki stant kuruyoruz. Aslında hiç umudum yoktu, bir koli çıkartsak yeter diyorduk, elimizden geldiğince... Ama okulum ve öğrencileri beni şaşırttı ve 30 koliye yakın yardım toplandı. Ve ilk defa bebek bezi gördüğümde gözlerim doldu, ve sevinç çığlıkları attık arkadaşlarımla.
Kendisinin tam bir umutsuz vaka olduğunu düşündüğüm biri, üzerinden yeni aldığı kazağı çıkartıp poşetleyerek beni çok şaşırttı.
Ve benim için en güzellerinden biri, bir hocamız mağazaya gidip battaniyeler, kazaklar, yiyecekler alarak getirmişti işte asıl bu çok güzeldi okulumuz için, çünkü beklemediğim bir şeydi. Kendisine söyleyemedim ama çok teşekkürler Can Hocam, beni çok duygulandırdınız.
Yapılan şeylerin söylenmemesi gerekir aslında ama bu bir başla, bunu ileride de unutmak istemediğim için açıp yazdım. Bir gün sen kendin dışında kim için bir şey yapmışsın ki dersem bunları okuyup kendimi affetmek istiyorum, umarım gelecekte bencil bir insan olmam.
Son olarak bize destek veren tüm arkadaşlarımıza teşekkürlerimi belirtmek istiyorum. Helal olsun Erdemli

Çifte Bayramımız Kutlu Olsun

2011-08-31T01:20:00.001+03:00

Bugün iki bayramı birden kutlamanın çifte sevinci bir de hüzün var üstümde.

1 aylık oruç tutmanın üzerine gelen Ramazan Bayramımız hepimize hayır getirsin. Dualarımız kabul olsun, tuttuğumuz oruçlar kabul olsun. Umarım açlığın ne demek olduğunu da tam olarak anlamışızdır da olmayan insanların da halinden anlar elimizden geleni ardımıza koymayız. Bu sene o kadar korktum ki ramazandan, uzun olacak-sıcak olacak-dermanımız kalmayacak diye. Ama en kolay geçen ramazanım bu oldu sanırım benim, derdi veren Allah dermanını da veriyor diye boşuna dememişler. Bir bağlayamadım şu cümleyi, tamam geliyorum. Nice mutlu bayramlara ey cemaat-i müslimin (:

30 Ağustos Zafer Bayramımız kutlu olsun. Her ne kadar son zamanlarda şehitlerimizle boynumuz bükük olsa da zafer bayramı zafer bayramıdır. Bu ülke yüzlerce binlerce şehit vererek bu günlere geldi. Ama keşke çapulculara şehit olmasaydı vatanımızın evlatları. Şehitlerimiz konusunda fazla yazamıyorum, biraz hassasım. Yazmaya devam edersem sayar söver bayram kutlaması çizgisinden çıkarım diye korkuyorum.
Vatanımızın dimdik durduğu, ite kopuğa prim verilmeyen, bağımsızlığına hürriyetine laf ettirilmeyen onlarca yüzlerce binlerce yıl diliyorum. Ne mutlu Türküm diyene!!!

Şimdi de hüznümüze gelelim. Ramazanın sonuna doğru annem fındık toplamaya Ordu'ya gitti, gitmişken bayramı da babasıyla annesiyle geçirmek için kaldı. Haklıdır, annesi babası, kaç yıldır birlikte bayram geçiremiyorlar. Ama şimdi de biz annesiz bayram geçiriyoruz ve açıkçası biraz koydu bu bana. Annemsiz ilk bayramımız. Her ne kadar yalnızlığı, işimize karışılmamasını seviyorsak da bayramlarda insan annesini babasını yanında istiyor. İşte buruk geçti bu yüzden de...

Mutlu bayramlar canım bloğum, hem resmi hem dini bayramın kutlu olsun. Böyle günler daha bir coşkulu oluyor sanki, ikisi bir arada bayramlar...

Yaşasın Popmundo Dünyası

2011-08-22T21:16:00.000+03:00

Sana son zamanlarda yazmıyorsam, bunun nedeni ilham perisinin uzuun bir yolculuğa çıkması, ya da yazı yazmaya küsmüş olmam, ya da hayatımda yazacak bir şey olmaması ya da internetimin olmaması, ya da stajda yorulmaktan kendime zaman ayıramamak, ya da tembellik değil blogcan.
Son zamanlarda yazmıyorum çünkü, bütün vaktimi alacak bir uğraş buldum. Popmundo'ma sardım. Üstelik oyun şu aralar hiç olmadığı kadar eğlenceli. Gittim yaşım 40 olmadan paşalar gibi VIPmi aldım, bebek bekliyorum 3 günlük hamileyim. Başarı üstüne başarı alıyorum, forumda bilgiçlik taslıyorum, insanları tersliyorum sonra birden insancıl cevaplar vermeye başlıyorum, dengesizlik had safhada. Sevdiğim insanları terslemektense hiç tanımadığım beni hiç sallamayacak insanları terslemeyi tercih ettim, iyi de oldu.
Aradığım şey e-sosyallikmiş blog meğerse. O kadar dinç ki kafam. Canım oyunum benim yaa, çok seviyorum onu. Ohh misler gibi oyalıyor beni, mutlu da ediyor. Yaşasın Popmundo :)

İnsan Dediğin...

2011-08-13T00:26:00.002+03:00

İnsan; bazen, kendi zihninde yarattığı kara kedinin uğursuzluğu masalına kendisi de inanarak zavallı bir kediyi her gördüğünde taşlayacak kadar insafsız olabilendir...

Afrika Açlıktan Ölürken...

2011-08-07T00:08:00.001+03:00

Blog sen burada keyfinle yaşarken Afrika'da insanlar ölüyor. Hem de 21. yy'da, açlıktan ölüyor insanlar. Bence utanmalıyız hepimiz, ekmeği çöpe atarken, yemeği dökerken, önümüze gelene burun kıvırırken utanmalıyız.
Günlerdir iftarda yediğimden tat alamıyorum, iki lokmadan bir aklıma o an ölmekte olan çocuklardan biri geliyor. Yıllar önce çekilmiş şu fotoğraf geliyor. Suya ulaşmaya çalışan çocuk ve arkasında ölmesini bekleyen bir akbaba. Dünyanın dengesi bu, değil mi? Birileri ölmek zorunda ki birileri beslensin!!! Ama küçücük çocuklar ölmesin blog, çocuklar yem olmasınlar leş yiyicilere. Onlar bir damla suya bir lokma yemeye muhtaçken biz burada tuzu az olmuş diye bir tencere yemeği çöpe atmayalım.
Çok yazık, hiçbir şey yapmadan öylece yaşamamız çok yazık. Beni ilgilendirmez, ben yapmadım onları böyle, benim suçum yok bu hale gelmelerinde diye kafanı kuma gömemezsin, ben de gömemem. Hakkımız yok buna. Çünkü bizim de suçumuz var onların bu hallerinde. Biz suları boşa akıttık diye kurak bugün dünya, biz deodorantlarımıza dikkat etmeden umursamadan savurduk diye bu kadar sıcak hava, kömürümüzü etrafı zerre umursamadan yaktığımız için ozon delik deşik. Ve gelişmiş ülkeler onları sömürdüğü için yıllarca, işte o yüzden bugün bu haldeler oradaki insanlar. Gömme kafanı kuma, cesetler saklı gömdüğün yerlerde. Senin sebep olduğun, benim göz yumduğum, dedelerimizin ölmesine izin verdiği cesetler saklı kumun dibinde...
Çok sevdiğim bir arkadaşım var; Halil. Az önce bir yazı göndermiş tam da bu konuyla ilgili. İlk paragrafı kopyalıyorum. Utanç içinde okuyalım sevgili vatandaşlarım. Utanç içinde boynumuzu bükerek!!!

Kaldır artık şu kafandaki sınır çizgilerini. Afrikalı çocuklara yardım et, bahsetme ülkenden... Ne farkeder söylesene o çocuklardan farkını yan komşunun... Hiç hayatında görmedin diye pozitif ayrımcılık mı yaratıyorsun kafanın içinde... Görmedin, duymadın, öldürmedin diye mi bu farklılaştırma sendromu

http://www.facebook.com/event.php?eid=194979600563057 Bu link Facebook'ta yardım için destek toplamak amacıyla oluşturduğum etkinliğin linki. Yapılabilecek bazı şeyler var, eğer yaptıklarımızın utancını biraz olsun bastırmak isterseniz sayfaya girip bir şeyler yapın. İyi uykular şimdi herkese, ve afiyet olsun.

Azl

2011-08-04T23:41:00.000+03:00

Bugün staj yaptığım yerin otoparkında bir araba gördüm. Önce yukarıdan gördüm, çok benzettim çünkü kişilik kazansın diye değiştirdiği şeylere kadar aynıydı araba. Acaba diyerek dışarı çıktım baktım ve plakası da aynıydı. Bir kaç yıl önce seçilmesinde yardımım dokunan plaka.
Çok mantıksız geldi, Kadıköy'de oturan adamın karşı yakada bir resmi binada olması. Ama bir an uzaktan görürüm diye çok heveslendim, çok özlemiştim. Ne olursa olsun arkadaş be blog, hatta o öyle düşünmese de benim için dost. Gittim geldim arabanın oralardan görünmeyeceğim açılardan baktım baktım baktım. Ama göremedim. Zaten sonrasında araba da gitmişti.
İçim öyle bir cızz etti ki anlatamam. Hani orada olduğumu haber veremedim ya, kalbimden parça söktüler sanki. Of be blog, daha kaç ay geçmesi lazım benim eksikliğine alışmama...

Erken Yatma Çabaları

2011-08-03T22:54:00.001+03:00

20:30 Ezan okunuyor
21:00 Sofradan kalkış
21:15 Mutfak toplama
21:30 Meyve yeme ve esneme başlangıcı.

Televizyonda "haydi çocuklar uykuya" reklamları çıkmadan benim uykum geliyor. Kendimi tavuktan beter hissediyorum blog. Hem gece yarısı sahur hem de sabah staj olunca uyku mu kalır insanda. Kalmadı. Ben ki güneşi doğurtup yatmaya alışmış bir bünyeyim o saatte yatmak acayip içimi sızlatıyor yahu :)

Stajer Değilim Ben Stajyerim :)

2011-08-03T22:23:00.000+03:00

Ey blog sen orada uyurken ben staja başladım. Beheeey, ruhun bile duymadı senin. Şimdi diyeceksin ki nereden çıktı staj, hani bu sene yapmayacaktın. Anneme bir minnacık 'belki bu sene yaparım yaa' dedim. Öylesine aklımda staj yapmak hiç yokken. Hatta anneme de demedim, babama söyledim annem Ordu'dayken o anneme söylemiş. Akşamına annem aradı, sabah git konuş xxx'le tamam gibi, dedi. Xxx dediğim de belediye başkanı. Ben aslında kendim ayarlamak istemiştim stajımı, torpil olmadan, araya adam sokmadan, sadece ben sadece kendim. Ama o kendimin ayarlamayı düşündüğüm stajı seneye bırakmıştım. Sabah gittim konuştum, o bir yere gönderdi o bir yere gönderdi sonuçta girdiğim üçüncü yerden 1 ağustosta staj yapmak üzere ayrıldım. Ve ramazanın ilk günü stajım da başlamış oldu.
Bugün üçüncü günümdü, üç gündür yaptığım şey belli. belgeleri müdürlüklere götür, imzalat, izin belgelerini dağıt odaya gel kitap oku.
Benim hareket etmeyle ilgili 3 şeye antipatim vardır; sevmem, yorulurum, dayanamam... Bunlardan biri merdiven çıkmaktır. Öyle ki bir yerde üst ya da alt geçit var 100 metre ileride de yaya geçidi var. Ben giderim yaya geçidini kullanırım o merdiveni çıkmaktansa. Ve iş yerinde günde en az 10 kez merdivenleri inip çıkıyorum.
İkinci sinir olduğum şey yokuşlardır, azıcık bile eğim olsa ben biterim. Nefesim yetmez, ayaklarım çekmez, gücüm kalmaz... Ve iş yerinden dönerken otobüs yokuşun aşağısında bırakıyor, ben de tırmana tırmana çıkmak zorunda kalıyorum.
Üçüncüsü ise bu yürüme-hareket etme olaylarını kızgın güneşin altında nem eşliğinde yapmak. Ve işte çalıştığım bölümün bu olayına hayranım, bütün gün klima altındayım. Sabah güneş cozutmadan işe gidiyorum, akşam güneş yakmadan eve dönüyorum, ohh mis :)
Staj beni çok yoruyor blog, gözlerim artık dayanamaz oldu tüm gün kitap okumaktan :P 3 günde 3 kitap bitirdim. İlki "...Hiç" ahh hiç ah... İkincisi "İşte Mülakat"; e madem insan kaynaklarında staj yapıyorum, insan kaynaklarına dair bir şeyler öğrenmeliyim değil mi :) Üçüncüsü de Ayşe Kulin'in Hüzün kitabı. Elif öve öve bitirememişti, hakikaten iyi kitapmış. Yarından itibaren önceki kitaplarına da döneceğim. Ve 20 iş gününde 20 yeni kitap bitireceğim sanırım :)
Şimdilik güzel gidiyor staj, haydi bakalım hayırlısı blog. Ama aklımın bir köşesinde iyice yer etmiş bir fikir var 3 gündür "masa başı iş bana göre değil be hacı!" ;)

DibisineNot: 3 gündür hiç fotokopi çekmemiş bir stajyer olmakla gurur duyuyorum blogcan :)

Melekler Korusun

2011-07-14T14:58:00.000+03:00

Fox Tv 'Melekler Korusun'u tekrardan yayınlıyor. Gündüz evde yapacak işi olmayan ben de onu izliyorum tekrar ve tekrardan. Ama bu dizi artık bana ağır gelmeye başladı. O Özgür denen kızın saçlarını yolup atasım var. İpek'le arkadaşlıklarının arasına fitne sokasım var. Birbirlerine artık öyle güzel hitap etmesinler diye dillerini kesip dünyanın iki farklı ucuna gömesim var...
Çıkmasın bu dizi karşıma yaa, gelmesin bu kızlar gözümün önüme. Benim de öyle sevdiğim, birbirimize çok daha güzel hitap ettiğimiz, canım kadar sevdiğim bir dostum vardı. Beni hep Özgür'e benzetirdi hal hareketlerimden. Şimdi ne ben Özgür'e benziyorum, ne de o benim melekim, ama İpek'le Özgür hala arkadaş...
Neyse işte, son günlerde hasretim depreşti benim yine...
İyi bakın kendinize sevgili blogdaşlarım...

Bir İnsan Ki

2011-06-22T20:31:00.004+03:00

Bir insan düşünün... Hem şu zamana kadar bir adamda aranılan özelliklerin neredeyse tümüne sahip olsun hem de 'bu huyun olduğu yerde ben yokum' gibi büyük sözlerin hepsini kapsasın.
Bir adam düşünün ki güldüğü zaman bahar açtırsın, içinizin yağlarını eritsin, papatyaları güneşe döndürsün, bahar yağmuru yağdırsın, içinizdeki çocuğu ortaya çıkarsın; suratını astığı zaman kara kış getirsin içinize, iğneler batırsın en derin duygularınıza, kat kat toprağın altına girmiş gibi boğulsun içiniz ve kesilsin nefesiniz...
Hem zor anlar yaşayın bu adamla hem mutluluk taşsın yüreğinizden. Kendinizin bile anlayamadığı kadar büyük sevin, kendinizi sevdiğinizden çok sevmeye dönsün kalbiniz, şaşırın kendini beğenmişliğinize. Kendiniz sayın çünkü onu da bir yerde.
Aylar olmasına rağmen hala gün içinde açıp resmine bakma-arayıp sesini duyma-hatıraları film şeridi gibi gözlerinin önünden geçirme hisleri sarsın içinizi. Çayı hiç sevmediğiniz halde sırf onun aldığı bardak size yakın olsun diye günde 2-3 kez çay içmenize şaşırın.
Kıpkızıl bir gezegen oluşunu izleyin, onun size sizin ona uydu olmanız gerektiğini bilin, gerekince güneş olun birbirinize, ve dolaşın gezegenin etrafında.
Aşk denen şeyin kavramını tüketmişken kalplerinizin önünde aşkın kendine yeniden form bulmasını izleyin mutlulukla...
Sonra geçin bir aynanın karşısına, bakın kendinize. Ne oluyor bana deyin? Gülümseyin aynada gördüğünüz insana, kapatın gözlerinizi ve kendinizi teslim edin aşka...

Genel Ay Savaşçısı İzleyicisi

2011-05-31T22:23:00.001+03:00

Son zamanlarda bir çizgi filme sardım ki sormayın gitsin . Sabah akşam sürekli onu izleyesim geliyor. Peki hangi çizgi film buuu? Daha önce blogda da çok kez bahsettiğim gibi "Ay Savaşçısı"
Vaktiyle çok kişiyi çekmiştim bloğuma bu isimle, yani seveni çok :)
Yahu görmeniz lazım beni, günde en az 2 bölüm izlemesem rahat edemiyorum illaki fırsatını bulup izliyorum. Çocukluğuma döndüm resmen 3 haftadır. Ama büyük bir şikayetim var, bu Japonların sesi çok cırtlak kulaklarım aşınıyor her fırsatta. Ah Capon sevdalısı San'ımız buralarda olsaydı da duysaydı bu çığlıklarımı, alışana kadar bir sezon izlemem gerekti. Ama olsun ben izlerim yine de, ne de olsa çocukluk sevdam ;)
He bu arada sanmayın ki sadece izlemekle kalıyorum. Çocukken bu animeyi sevdiğini söyleyen herkesi tekrardan başlatmak için seferber ediyorum kendimi. Burçinimi de bağladım şimdiden, ve en büyük umudum 3lefe üzerine kurdum ama. O da bayılırdı ve yana döne arar dururduk izlemek için. Gökte ararken parmaklarımın ucunda buluverdim. Haftaya Mersin'e geliyor küçük kardeş, süppüzü çok sevecek inanıyorum ki :)

Geldim Ve Giderim

2011-05-15T23:52:00.000+03:00

Hey blog, ne alemdesin sormaz oldum bu aralar farkındayım, piyasada çok sayıda türeyen vefasız dostlara benzedim. Ama inan hiç yazasım yok, kalemime birşey oldu; kırılmadı da sanki ucu bitti. Uygun bir kalemtraş bulup geleceğim yakın zamanda inanıyorum. O zamana kadar bekle beni bir yere kaybolma e mii? :)
He gitmeden bir de birşey anlatayım bari. Bu aralar çok garip rüyalar görüyorum. Rüyalarımda sürekli hesaplaşmalar yaşıyorum. Bizi dolandırdığına inandığımız adamla, üst komşuyla, arkadaş gibi görünenle, arkadaş olmayı beceremediklerimle, arkadaşlarımla, sevdiğim adamla,... Sürekli bir hesaplaşma hali içindeyim. Hesap soruyorum, kavga ediyorum, gerektiği zaman tekmeler, yumruklar havada uçuşuyor ve uyandığımda öyle rahat oluyorum ki ufff görmen lazım. Sanırım bu yumrukların tekmelerin şu aralar Chuck izlemeye dadanmış olmamla ileri derece alakası var ama stres atıyorum ya o bana yeter. Yine de uyanıkken gerçekten bir hesaplaşma iyi olacak sanırım, en azından kafam rahat olur.
Hala bloğumu okuyan sevgili okurlarıma soru niteliğinde not: Blogdaki yazılarımı kolay yoldan yedeklemenin yöntemleri var mıdır, varsa nelerdir? Teşekkürler şimdiden :)

Geçmiş Günden Bir Ayna

2011-04-03T00:22:00.000+03:00

Bugün uzuuuun zaman sonra Ayna dinledim. Ben silmiştim çok fazla şarkısı var diye istisnalar hariç bişey kalmamıştı. Ama bugün tüm şarkılarının olduğu bir klasör buldum, açtım dinlemeye başladım. Hey gidi günler hey dedirtti resmen.
Evlenip ailesinin yanından ayrılan bir kızın yeniden büyüdüğü eve dönüp odasında çocukluğunu bulması gibi bir hisse kapıldım dinlerken. Ayna benim çocukluğumun başladığı büyüdüğü bittiği yerlerin hepsini kapsıyormuş yer yer.
Hüzünlü şarkılarında ayrılıkları hatırladım, yaşandığı vakitler nasıl da üzerlerdi beni. Kopuşları hatırladım dostlardan arkadaşlardan, giden herkes bir şeyler götürmüştü benden, eksilmişlik nasıl da yakardı içimi. Yalnızlıklarım vardı bir de, ya bomboş bir odaya dolu dolu sığan ya da onlarca insanın içinde yaşadığım yalnızlıklar. Deniz kenarında gezinmelerimi hatırladım, sahilde sessizce oturmayı, kendi kendimi iknalarımı, zevk için yapılan anketleri, pamuk şekerleri... Her şey film şeridi oldu aktı sanki gözlerimde.
Hayatımın sekiz senesi yüklü o şarkılarda, önceden sıfırlamıştım şarkıların hafızasını ama düşündüm bugün. Ben yaşadıklarımla geldim bugüne, iyisi ya da kötüsü hatıralar silinip atılır mı? Sil Baştan'da mıyız ki Allah aşkına. Onun için şarkılarım böyle de güzeller. İyisiyle kötüsüyle anılarla...
Çocuk gibi neşelendim dinlerken şarkıları, güle oynaya-dans ede ede... Özlemişim o günleri tüm güzellikleriyle ya da kötülükleriyle hatırlamayı. Eski şarkılar güzel geliyor insana arada, iyi ki varlar :)

Kuru Çiçek Kokusuyla Uyumak

2011-03-22T21:17:00.001+02:00

Yorucu bir gün geçmiş. Tüm yorgunluğumla atmışım kendimi yatağıma, bilgisayarım kucağımda oyun oynuyorum. Bir koku çarpıyor o sırada yanımdaki komidinin üzerinden burnuma. Bir kaç hafta önce capcanlı, sapasağlam olan ve misler gibi kokan beyaz yapraklı laleyle, kırmızı güllerin kendinden geçmiş haldeyken büründüğü o kuru çiçek kokusu...
Koku burnuma çarptıkça burnumu okşuyor, yüzüme gülümseme değdiriyor ve zaten yorgun olan bedenime huzur içinde uyuması için destek veriyor. Güzel şey sevildiğini hissetmek be blog, insan sevildiğini hissedince daha çok sevesi geliyor. Şimdi bu tatlı koku içinde kapatıyorum gözlerimi erkenden, uyuyorum mışıl mışıl günler sonra yeniden :)

Blogger Blogger

2011-03-20T04:10:00.000+02:00

Amanın blogger açılmış, bir iki blogda görmesem hiç haberim olmayacak. Bir şeyleri yasaklamanın özgürlükçü ruhumu nasıl kastığını bilmeyen kalmadı artık sanırım. O kötü günlere tekrar sövmek istemiyorum, gerek yok. Hallolmuş sorun, eyvallah diyelim.

O zaman hadi okuyun garii :)

Uzunca Aradan Sonra Bir 'Mim'

2011-03-07T11:17:00.002+02:00

İpek Böcüüü mimlemiş beni, aylar sonra ilk mimim sanırım :) Gerçi 15 günden fazla olmuş mimleyeli ama görmek ancak nasip oldu, ne yapalım. Şimdi sıra bu tek sorudan oluşan minnacık mimi cevaplamakta.

Konu şudur ki "Hangı çizgi film karakteri olmak isterdiniz?" Soruyu görür görmez aklıma ilk olarak Ash geldi. Bu çocuk yaşına başına bakmadan almış yanına can dostu kan kardeşi Pikachu'sunu dağ bayır demeden geziyor. Kimi zaman çadırda kalıyor kimi zaman çimlerde uyuyor kimi zaman pansiyonda kalıyor. Kimseye hesap vermeden yaşıyor, yanında arkadaşları var, kendine bile belli etmemeye çalışarak Misty'ye aşık içten içe seviyor-kıskanıyor-sinir oluyor. İstediği rozetler için savaşıyor, yarışıyor, heyecan ve aksiyon dolu bir hayatı var. Başına sürekli iş açan ama her fırsatta alt ettiği düşmanları var. Yanında her halinden anlayan aralarında derin bir 'elektrik' olan evcil pokemonu var. E velet hayallerimdeki özgürlüğü yaşıyor yaşına başına bakmadan, yerinde olmak isterdim yani :)

Ben kimleri sobeliyorum, bu konudaki cevabını merak ettiğim içindeki çocuğun hala dolu dizgin yaşadığına emin olduğum Kelebek Gibi bir de profilini görüntüleyemediğim için yazıp yazmadığını bilmediğim ama ısrarlı yorumcum olan Önder'i. Sobeleriniz hayırlı olsun gençler, en yakın zamanda cevapları görmek istiyorum :)

Düşün Bloğumun Yakasından!!!

2011-03-06T20:46:00.000+02:00

Neymiş efendim birkaç blog Digitürk'ün yayınlarını telif hakları ihlal ederek yayınlamışmışmış da...
Yahu bir mahkeme nasıl bu kadar seviyesizce davranabilir, akıl sır erdiremi...
2008'de de aynı şey olmuştu bir kafa hiç mi gelişme göstermez yok valla anlam veremiy...
Bu insanlar kafalarının içinde beyin yerine...
Düşünce özgürlüğü denen şey 21. yüzyılda yerini neye bıraktı merak edi...
Tamam sakin oluyorum, küfür etmeden bu yazıyı bitirmem gerek ben de farkındayım ama kendime engel olamı...
3-5 çapulcunun yazdığı blogları kapatmak bu kadar zor birşey mi de tüm mahallenin elektriğini suyunu kesiyor bunl...
Sessiz ol Özlem, böyle yazdın diye o tuşlara basan parmaklarını keserler mazallah, aman sakin...
Niye biz susuyoruz, huzur isyanda diye ayaklansak aslın...
Ben böyle Digitürk'ün, boykot mu etsek ne...
Bak tüm cümlelerim yarım yamalak oldu, hepsinin sonu kötü bitecek çünkü biliyorum ben kendimi. Özgür düşünmeden, özgür yazmadan, kendini rahatça ifade edemeden mi yaşayalım biz? Ne istiyor bu insanlar, illa herşeye karşı çıkalım, oraya buraya başvurup kendi mahkemelerimizi değersiz hale getirelim (-ki hakediyorlar-), kendi ülkemizde çıkan kararlara inanmayalım mı istiyorlar? Amaç buysa çok başarılı bir eylem olmuş bu da aynı diğerleri gibi. Bu işin arkasında da birşeyler dönüyor ama şşştttt kimseler bilmesin değil mi? Ne gerek var böyle sırları ifşa etmeye!!!

Love is...

2011-02-22T23:51:00.000+02:00

Blog öyle bir ters köşeye yattım ki sorma gitsin. Kendi kendimi tuzağa düşürdüm resmen. He sor pişman mıyım? Hayır, ama planladığımın çok dışında gelişti herşey.
Kapalı sınırlarım vardı ya aylardır, kalın kalın duvarlarla örmüştüm hani. Meğer orada bir yerde bir çatlak varmış, işini bilenler içeri sızabiliyormuş. Yani bu durumda sınırlarım ihlal edilmiş oluyor blogcan, bu durumdan da hiç rahatsız değilim.
Tek bir cümle kuruyorum ve herşey değişiyor. "Tatlı rüya görmek için dışardan etkiye ihtiyacım yok. Muhtaç olduğum kudret damarlarımdaki asil kanda mevcuttur"
Kendini beğenmiş insanları çok seviyorum ben yaa. Hem kendini hem beni beğenen insanları da daha bir seviyorum :)
Love is muzaffer :P

NOT: Muzaffer kişi değildir, yanlış anlaşılmaya yer vermeyelim :)

Face'de Birşeyler Oluyor

2011-02-11T19:06:00.001+02:00

Facebook cozuttu iyice. Yorum yapıyorsun görünmüyor, arkadaşın bağlantını beğendi diye bildirim gönderiyor ben değil 'beğendi'yi arkadaşı bile göremiyorum, fotoğraf paylaşıyorsun yayınlıyorsun görünmüyor. Görünmüyor demek ki yayınlanmamış diye düşünüyorsun tekrar yüklüyorsun bu sefer de iki kez çıkıyor. İyice sapıttı yahu facebook.
Sevgili dostum Marc, bu aralar tembelliğiniz üstünüzde herhalde ekipçek, pek ilgilenmiyorsun artık ekmek paranla :)

Facebook'da Bakkal Dükkanı

2011-02-10T03:15:00.001+02:00

Bu ev çığrından çıktı ama artık!!!

Artık bizim evde 'bakkala gitmek' diye bir fiil grubu yok. Önceden 'bakkalı aramak' vardı, o da kalmadı. Annem de bakkalımız da teknolojiyi takip ettiğinden eve ne lazımsa Facebook sohbetten yazılıyor, bakkal tamam dediği zaman odadan sepet yollanıp alınıyor. Bakkal tamam demezse diyene kadar bekleniyor ki görmemiş olmasın mesajı. Valla işler çığrından çıktı, siz böyle iş gördünüz mü daha önce? :)

Çizgi Film İzliycem Ben

2011-02-09T02:43:00.000+02:00

Bu tatili çizgi film izleyerek geçirdim blog. Yağız'a bir kanal buldum tatilin ilk günü, ondan çok ben izler oldum. Planet Çocuk kanalın ismi ve hep benim çocukken bayıla bayıla izlediğim çizgi filmler.

Laff a lympics var bir kere, nasıl izlemeyeyim. Hatırlamayanlar için hemen anlatıyorum. 3 ekip olimpiyat düzenliyorlar. Farklı farklı şehirlerde farklı farklı oyunlar oynuyorlar. Bu ekiplerden birisi hepimizin bildiği Ayı Yogi ve Tayfası. Diğer ekip Scooby Doo ve arkadaşları. Sonuncusu da Gerçek Kötüler, bu adamlar gerçekten kötüler, ama biraz bahtsızlar hep puanları sıfırlanıyor ceza puanı falan alıyorlar, canlarım yazııık :P Yogi ve Scooby'nin ekibi gayet saygılı ve centilmence yarışıyorlar ama ah o Gerçek Kötüler yok muuu!?! Ya kötü bir büyü yapıyorlar ya da yollara yap döküp safdışı bırakıyorlar rakiplerini. Her seferinde de hile yaptıkları tespit ediliyor ve ceza alıyorlar. Bu olimpiyatları düzenleyenlerin farkına varmadıkları birşey var, Gerçek Kötüler olmasa kimse izlemez o çizgi filmi, çok sıkıcı olur. Rahat bıraksınlar şu adamları biraz :)

Richie Rich var bir de, haftalık harçlığıyla Türkiye'nin küçük illerinden birindeki herkesin karnını doyurabilecek olan sarışın velet. Bunlar o kadar görgüsüz ki havuzları, bahçedeki çimler çiçekler ve hatta köpekleri bile $ işaretli. Evlerinde temizlik ve diğer herşeyde kullandıkları robotları var bu robotlardan biri öyle gelişmiş ki, ama öyle gelişmiş ki Richie'nin annesi-ablası-kankası gibi herşeye yetişiyor, duygusal bir bağı var bu veletle başı dertte olduğu her seferinde yetişiyor, ve herşey olabiliyor. Bir de profesör var ki aman Ya Rabbim her eve lazım, o kadar becerikli ki icat yapan bir icat bile yaptı, şapka çıkarttım :)

Taş Devri de var. Çok özlemişim Fred'in Yabba Dabba Dooo diye bağırmasını, keşke Çakıl'ın da olduğu bölümler olsaydı daha mutlu olurdum. Ama ben birşeyi çözemedim, bu Barney neden hala Fred'le arkadaş, böyle insanla selamlaşılmaz bile :)
Bir de Sabrina var, onu pek izlemezdim benim çocukluğuma çizgi filmi yetişemedi, ben gerçek dizisini izlemiştim. Ama vaktim bol nasılsa diyerek çizgi filmini de izledim. Güzel sayılır ama dizinin yerini tutamaz malesef.
Ahh keşke Ay Savaçsısı da gösterse blog yaa, çocukluğumun en güzel hatırası o çizgi film benim. Ama herhalde izlemek bir türlü fırsat olmayacak bana... Ahh çocukluğumun güzel günleri.
Çizgi film izlemek insanı çok mutlu ediyor blog yaa, valla sıkıntı düşünce falan kalmıyor izlerken. Gülüyorsun sürekli. Ben izlerken hala çocukmuşum gibi geliyor, zaten işin aslı ben hala çocuğum, beden biraz fazla geliştiği için büyük gibi davranıyorum :)

Mahallemizdeki Satanist

2011-02-07T19:48:00.000+02:00

Ay blog bu mahalle beni öldürüyor gülmekten. Bak şimdi sana bişey anlatcam ama olayı daha iyi kavraman için yazın geçen bir durumu daha anlatmam lazım.
Ben yazın, malumunuz tatil diyerekten çıkıp çıkıp gezerdim. Sokaktan geçerken de, öyle pek etrafıma, etraftakilere bakmam. Banane Allahlarından bulsunlar diye düşünürüm. Yine bir gün çıkmışım dışarıya kulaklık kulağımda ama açık değil henüz, işim var oyalanıyorum. Bir de o zamanlar ve öncesinde giyim kuşamımda siyah hakim, renkli kıyafetle görülme durumlarım çok az. Bu duruma alışan mahallemizin gençlerinden biri herhalde duymadığımı düşünerek "Gidiyor yine" dedi, diğeri de "Satanist sevgililerinden biriyle buluşmaya gidiyordur" cevabını verdi. Sanki ben her hafta sevgili değiştiriyormuşum hepsi de ayin yapıp kedi kesip kan içiyormuş gibi :) Tööbe Ya Rabbim, ne düşünceler uyandırıyorum insanlarda ben. Önceden olsa kızardım satanist deyince, her siyah giyen satanist mi oluyor be diye ama artık komik geliyor, bu sefer de güldüm geçtim sadece.
Dün mü geçen gün mü tam hatırlayamıyorum, dışarı çıktım, üzerime de yeni aldığım beyaz ceketimi giydim (alışveriş hastalığımın son meyvesi :) ), kılık kıyafette siyaha dair birşey yoktu hatta çok açık renkliydi (artık böyle giyiniyorum). Bu sefer de baş ağrısı sebepli mp3ün sesi kısıktı dışardaki sesleri duyabileceğim kadar. Tanımadığım daha önce de gördüğümü hatırlamadığım birisi arkadaşına "dine dönmüş bu kız" dedi gülerek (tam olarak bu değil ama çok benzer birşeydi, inançla dinle falan alakalı) Döndüm ters ters baktım laf söyleyecektim kafasını çevirdi. Muhatap olmadım ben de sonra, işim de vardı yürüdüm gittim.
Ama hepsini toplu düşününce şuna karar verdim; bundan sonra bizim sokak bitene kadar kulaklığın sesini hiç açmayacağım. Kim ne dedikodu yapıyor hakkımda öğrenmeliyim :)

Bugünü Öldürmemek

2011-02-07T01:43:00.000+02:00

Hayatımda birşeyler değişiyor blog, benim dışımda başlayan bu gelişmeye ben de kendimi katmaya başladım. Safdışı bırakmaya çalıştığım düşüncelerim, aslında yaşamaya devam ediyormuş.
Bir aralar Secretımı 'artık mutlu olmaya' adamıştım, sonra ben bıraktım Secretlamayı ama evren bırakmamış beni, perde arkasından çalışıyormuş sürekli. Seviyorum bu evren denen şeyi, geç de olsa veriyor istediğim mutluluğu.
Kafamda 'ne olur?'a dair hiçbirşey yok, aman zaten gelecek denen şey umrumda da değil son zamanlarda, ben bugün mutluysam, en azından derdimi tasamı hatırlamıyorsam yeterli değil mi be blog. Zaten işin içindeki 'sır' da bu değil mi? Günü yaşayıp, dün ya da yarın için bugünü harap etmemek. O yüzden iyiyim şu an. Dünü kafaya takmak son zamanlarda çok yaptığım birşeydi, dün korkusuna yarından da korkuyordum. Ve ikisinin derdine düşmekten bugünü gayet de dışlamıştım. İşte bugünlerde bugünü öldürmemeyi öğreniyorum. Yaşadığımız tek zamanı... Hadi hayırlısı blogcan, şans dile bana :)

Böyle Türk Pop Müziğini Kınıyorum

2011-02-03T00:34:00.001+02:00

Popüler müzik kültürümüzden tiksinmeye başladım. Ne saçma sapan şarkılar çıktı son dönemde siz de farkettiniz mi? Üstelik önceden yeni çıkan şarkıcılar böyle zihni bozuk şarkılar yaparken şimdi pek 'popüler' yılların deneyimleri şarkıcılar cozutmaya başladı.
Bunu yazmama neden olan temelde iki şarkı var popüler kültür şarkılarını bu ikisiyle yorumlayacağım.

İlki Tarkan'ın 'acımayacak' şarkısı, söylenişine göre yazarsak 'acımicak' Şarkı boyunca aynı şeyleri söyleyip duruyor sonuna da lütfedip 'kalbin' diyor ki rtük emmi dokunmasın, töööbeee :) Ama şimdi sen ki Tarkan'sın, Müzeyyen Senar'la şarkı söylemiş insansın, bu insanlar sana Mega Star demiş. Yakışıyor mu yani, bi dur bi düşün kaliteli şarkı söyle artık. Biz de dinleyelim, herkes de sevsin. Türk müziğini hep beraber el ele geleceğe taşıyalım. E ben fena laf mı söylüyorum Tarkan, bi dinlesene :)

İkincisi absürd şarkı yazmakta üstüne olmaya Serdar Ortaç. Bir şarkısını dinlemek nasip oldu bu albümden, 'İşim olmaz' Her zamanki gibi bir bağ kuramadım ilk dizeyle son dize arasında, antin kuntin birşey yani. Sırf kulüplerde çalınsın diye şarkı yapma mantığında bu adam, pek sevemedim.
Bu ikisinden yola çıkarak eleştiriyorum diğerlerini de. Tan'ı, Demet Akalın'ı Gülşen'i... Alın birini vurun diğerine. Yahu tam giyim tarzımı değiştirmişken, siyahlarımdan uzaklaşmışken müziklerimi de biraz yumuşatayım diyorum bunlar çıkıyor karşıma. Benim de bu ülkede pop müzik dinleme hakkım var. Banane ben de istiyorum banane kaliteli müzik istiyorum :)

İstanbul'a Bir Burçin Geldi

2011-01-24T14:55:00.000+02:00

Burçin'imi atımın terkisine attım İstanbul'a getirdim blog. 3 haftalık tatilde çok özlerim diye düşündüm, o da beni özleyeceğinden atladık geldik :)
Cumartesi sabahı buradaydım da daha gezme şansımız olmadı pek. Bir tek İstiklal'e gidebildik Mersin'den bir arkadaşla buluşmaya. Bir de ucundan azıcık Cevahir AVM. Ama ne o seviyor alışveriş merkezlerini ne de ben, onun için tarihi-turistik ortaya karışık tur yapcaz birlikte. Gezcez, tozcaz, altını üstüne getircez. Deli planlarımız var da blog yapıp öyle gelip anlatcam sana, sonra yapamayınca içim acıyor. Ölmeden önce yapılması gerekenler listesinden bir kaç sorunlu maddeyi de yerine getirmek niyetindeyim. Yazdan beri pek bakmıyordum listeye can yaktığı için ama artık devreye girmesinin zamanı geldi. Ne de olsa ne zaman öleceğimiz belli değil. Şunu da yapamadım demek istemem sonradan, gözümüz açık gitmesin yahuuu :P

NOT: Fotoğraf yolculuktan hemen sonra çekildi, yol yorgunluğu var doğal olarak. Ama İstanbul'da ilk fotoğrafımız olma niteliği taşıdığından paylaştım :)

Tekdüze...

2011-01-12T20:34:00.000+02:00

Herşey çok tekdüze, hayatın içinde saklanan renkler var biliyorum, ama göremiyorum. Durmak istiyorum, etrafı kurcalamak o renkleri bulmak istiyorum ama nasıl olacak bilemiyorum.
Derin derin nefesler çekip mutlu olmayı deniyorum. Eskisi gibi en ufak şeyde bile eğlence bulmaya çalışıyorum. Ama hayat o kadar sıkıcı ki içinde eğlence bulunacak çok az şey var onlarda derinlerde gizli.
Nasıl şey bu böyle, ne yani hayat sıkıcı diye durup dururken depresyona mı gireceğiz yahu. Şu finaller bitsin hele bi, şu İstanbul'un nur yüzüne süreyim yüzümü ondan sonra görelim küçük şeylerden renk bulmayı.
Bu basit yakarıştan final döneminin acılı geçtiğini anlamışsınızdır herhalde. Hayata küstüm bugünkü sınavdan sonra, uykusuz bile kaldım yıllar sonra ilk kez bir ders için ıncık cıncık ne varsa kurcaladım ama kurcalamadığım küçücük yerden geldi bir sürü soru ve neşe falan hak getire.
Tamam tamam, susuyorum zaten ne ne yazdığımı anladım ne de niye yazdığımı. Hadi ben kaçıyorum sempatik blog, iyi bak kendine görüşürüz

2010 Yeni Yıl Dilekleri

2011-01-01T18:18:00.002+02:00

Evet yeni bir yılı daha karşıladık blogcu. 2010 çok uzun sürdü bence artık gitmesi gerekiyordu zaten, gitti iyi oldu. Ölenin arkasından konuşulmaz ama pek sevmedim ben 2010'u bana hiç istemediğim şeyleri getirdi, beni hiç haketmediğim şeylerle karşı karşıya bıraktı, ondan istediğim şeyleri bi tarafından anlayıp saçma sapan hale soktu öyle verdi bana, ben de bir halt anlamadım tabi bu hediyelerden. Geçen sene yeni yıldan şurada gördüklerinizi istemişim, şimdi geçen yılın çetelesini tutalım bakalım hangilerini yapmış, hangilerini yapmamış, hangilerini tersinden anlamış.

Derslerimde başarı istemişim, tamam şimdi haklı. Hayatımın hiçbir evresinde çok başarılı bir insan olmadım. Bunun için 2010'u suçlayamam.
Bol para, şans, aşk, mutluluk, huzur istemişim, düşününce çoğu kısmını iki çeyreklik dönemde vermiş kısmen uygulamış ama hiç bi evresinde huzur vermemiş, alacağı olsun.
Sevdiklerime daha fazla zaman ayırdığım, deliler gibi sevdiğim-sevildiğim, hakettiğim insanlarla karşılaştığım bir yıl bulsun demişim. Yıl içinde sevdiklerime yeterince zaman ayırmadığımın zaten haftalardır farkındayım, bunun pişmanlığını yaşıyorum arada. Sevme-sevilme kısmını geçiyorum yoksa gider o 2010'un ağzını yüzünü dağıtırım kimse tutamaz beni. Hakettiğim insanlarla karşılaştığım dedim ya, işte bu içine ettiğimin yılı sanki bunu 'beni hakettiğimden daha kötü, beter lanet kişilerle-durumlarla karşılaştır' demişim gibi algılayıp üstüme ne kötülüğü varsa saldı. En sevdiklerimden beklemediğim hareketler yedim, iyi arkadaşım sandığım insanlarla zıt düştüm, absürd absürd bir sürü şey daha...
Kendimi beğenmiş hallerimi, bencilliğimi, cesaretimi, neşemi geri istemişim. Ama artık büyümeye başladım diye mi bilmiyorum megoloman ve bencil olamıyorum. Cesaret adına normalde asla yapamayacağım şeyler yaptım birilerinden cesaret alarak, o kısmı kesinlikle kabul ediyorum. Neşe konusunu bir dahaki maddede açıklıyorum.
Üstüme sinen ağlak havadan kurtulmak istediğimi belirtmişim, ama tık yok. Hatta daha beter olduğunu, ve hatta yoğunlaşarak karamel kıvamına döndüğünü hissediyorum. Bu dileğimi 2011 için de kullanacağım sanırım.
Bloğumla daha fazla haşır neşir olmak istemişim, olduğumu düşünüyorum., zira 2010 yazılarım 2009 yazılarımı neredeyse 2ye katlamış. Ama sevdiğim bloglar azaldıkça azaldı. Eskisi gibi yazmaz oldu blogdaşlarım, eskilerden az kişi kalmışken yenilere bir tek antikahraman eklendi. Bir tanesi 'top secret' olmak üzere 2 yeni bloğum oldu, içimi dökebilmek için açtığım. Yazı yazabilme konusunda kendime çok şey kattığıma da inanıyorum, beni kedere derde boğanlar sağolsun!!!

İşte bir 2010 böyle geçmiş, şimdi kendime bir 2011 dilek listesi hazırlayıp, Noel Baba neler getirecekmiş görelim!!!

Polisiye Rüyalar

2010-12-28T01:36:00.000+02:00

Aksiyon dolu rüyalarımı seviyorum. Polisiye roman gibi, Jackie Chan filmleri gibi, arada bir yerlerde Arka Sokaklar'ın babacan komiserinin nasihatleriyle çok eğleniyorum rüyalarımda. He her zaman böyle rüyalar vurmuyor tabi ama oldumu da hiç eksik olmuyor koşturmaca. Cinayet peşinde koş, organize çeteyi çökert, hursız peşinden koş... Benim gibi hareketli yaşamayı seven herkese tavsiye ediyorum böyle rüyaları, kendinizi böyle adrenalin dolu rüyalar görmeye programlayıp yatın şansınız döner belki . Hah ne güzel uyurken bile aksiyon eksik olmuyor hayatımdan, ne güzel :)

Elimi Bırakma!!!

2010-12-22T22:46:00.000+02:00

Bir kez daha atlattık Elimi Bırakma etkinliğini. Bu sefer keyifle anlatamayacağım ama malesef. Artık yeter çok sıkıldım aynı oyunu oynamaktan, aynı şeyleri yapıp durmaktan. Mayıs ayında oynayışımızı hatırlıyorum, heyecandan yanaklarım kıpkırmızı olmuştu. İki ayağım bir pabuca girmişti. Sahne arkasında dualar ediyordum karışmasın, takılmasınlar diye. Hem bir yandan artık bitsin hem de hiç bitmesin istiyordum.
1 Aralık'ta yeni mekan yeni dekor falan diye heyecanlıydım. Yanaklarım öyle pek de kızarmadı, yine de dua ettim etkinlik bozulmasın diye.
Bugünse ilk saatlerden beri bi bezginlik vardı üstümde, sadece bende de değil hemen hemen hepimizde vardı aynı his. Bitse de gitsek kıvamındaydık. Bence nedeni yaptıklarımızın değil yapmadıklarımızın görünmesi ve haketmediğimiz şekilde eleştirilmemizdi ya da içimizdeki oynama şevkinin ölmesi bilmiyorum. Ama uzunca bir süre daha deniz-sizsiniz'le ilgili birşey duymak, görmek, bilmek istemiyorum. Olan arada kaynayan yöneylem dersine oldu ya hadi hayırlısı...

İç Darlanması

2010-12-21T01:51:00.000+02:00

2 gündür evden kaynaklı moralim bozuk biraz, başka şeyler de var tabi. Dolup dolup taşıyor içim, yüreğimin üstünde nedendir anlayamadığım bir sıkıntı çöreklenmiş durumda. Köşeye çekilip yazı yazıyorum, farkına varmadan gözlerim dalıyor sonra doluyor falan, bir garip hallerdeyim anlayacağınız.
Bugün de dışarda yürüyordum, elime telefonu aldım, ne yapsam diye düşündüm. Hani birini arayayım da bi anlatıp rahatlayayım istedim. Kontörüm yoktu, bir çağrı atsam da beni arasa diyeceğim birileri geldi aklıma. Birbirimizden vazgeçtiğimizi hatırladım sonra ya da benden vazgeçtiklerini, daha kötü oldum.
İnsan böyle zor zamanlarda arkadaşlarına daha çok ihtiyaç duyuyor. Yoklukları daha çok koyuyor. 1 haftadır falan aklımda zaten vardı bu konu, bugün elim telefonla havada kalıverince bir ağır geldi, bir ağır geldi ki sormayın. Telefonu vitrine fırlatmak istedim.
Benim hep bir korkum vardı önceden, başıma o geldi diye düşündüm. Bir telefonum vardı benim, yıllarca kullandım. Nokia'nın eski bir modeliydi ama ben çok severdim onu. Günde 3 saat telefonla konuştuğum zamanlarda bile beni hiç yarı yolda bırakmadı, gün ortası şarjı bitmedi, hiç şebeke problemi yaşatmadı. Onu kullandığım zamanlar ne mesajım eksik kaldı ne arayıp soranım. Bana hep değiştir artık şu telefonu dediler, ben inatla değiştirmedim. Duygusal bir bağ oluştu aramızda diyebilirim. Etrafımda üst model telefonu olup arayanı soranı olmayan nice insanı görüp "üst model telefonum olup çağrısız-mesajsız kalacağıma kendi telefonumla saatlerce konuşurum" deyip susturuyordum. Şimdi telefonumu değiştirdim ve ayda 5000 sms atabilitesi olan ben 150-300 mesajı zar zor atar oldum. Haftalarca bir tek annem-babamla konuştuğum oldu. Ve bugün arayıp beni sakinleştirecek, ağla açılırsın diye beni daha çok konuşturacak ya da benimle birlikte ağlayacak birini bulamadım. Ya da eskiden moralim bozuk olduğunda içine doğup beni arayan dostumun ruhu bile duymadı bugün ne kadar canımın sıkıldığını. Ve onca sıkıntının üstüne bir de bu yokluğun darlanması iyice koydu. Şiştim şiştim patlayacağım şimdi. Kalkıp yatmam lazım şimdi ama bloğa yazmayı öyle özlemişim ki bırakıp gidesim gelmiyor.

Ne Bitmek Bilmez Çilemiz Varmış :(

2010-12-20T20:12:00.000+02:00

Offfff blog offf. Günlerdir kafayı yiyoruz. Evimizi çok seviyorum ama son iki haftadır çileden çıkarttı beni. Önce mutfak penceremiz şiddetli rüzgara dayanamayıp aşağı düştü. Sinekliğini taktık, bantladık, poşetledik. Soğuğu az da olsa kestik. Geçen gece biz evde yokken öyle korkunç bir yağmur ve fırtına çıktı ki bant sökülmüş poşet çıkmış sineklik devrilmiş ve evi odalara kadar su basmış. Halılar hala kurumadı. Melenk gibi ev sahibimiz haftasonu pimapen yaptırıyor o zamana kadar pencereye tahammül edebiliriz sanırım.
Bir kaç gündür de mutfak lavabomuz tıkalı. Eviyenin altındaki vidayı gevşettik kovalarla su taşıya taşıya bulaşık yıkar olduk. Hadi onunla da idare ediyorduk da iki gündür durumumuz çok vahim. Su açmadığımız halde eviye doluyor, taşıyor. Biz de anlamadık neler oluyor derken bu sabah su şırıltısıyla uyandık. Üst komşu sabah bulaşık yıkamış ve su bizim eve taşmış. İyi ki halıları kaldırmışız bari onlar pislenmedi.
Ama şu an taşmak üzere olan asıl benim blog. Sinirim öyle bozuk ki ciddiyim ya bi yere çatacağım ya da hüngür hüngür ağlayacağım. Tahammül seviyem yok denecek kadar az. Biri çıksa da tekme tokat dalsam, küfürler etsem, rencide ede ede yerin dibine soksam. Küfretmekten yorulduğumda tekrar dövsem, burnundan şelale gibi kan akıtsam sonra da o haliyle mutfağa sokup mutfağı temizletsem!
Dibisine Not: Şu mutfağın haline bak blog yaa, valla gördükçe öfkem de katlanıyor. Nasıl toplanacak şu iğrenç şey :'(

Bir Şarkıya Alışmak

2010-12-11T01:50:00.001+02:00

Bugün çok uzun zamandır yapmadığım birşey yaptım.
Bir kaç gün önce yapsaydım eminim çok farklı olurdu herşey ama bugün daha normal.
Ya da normali oynuyorum bilemiyorum.
Bir şarkı dinledim bugün, aylar önce klibi yayınlanmış ama ben izlemeye cesaret edememiştim.
Bugün izledim, defalarca da dinledim.
Hani aşıların içinde zayıf virüsler olur ya, vücut virüsü tanısın ve daha sonra rahatça yensin diye, işte öyle değil benimki.
En üst düzeyde alıp birden kurtulmayı planlıyorum.
Ya bağışıklık kazanacağım ya da kanıksayıp görmezden geleceğim...
Amma abarrtım diye düşünüyorsunuz dimi?
Alt tarafı bir şarkı diye düşünüyorsunuz?
Haklısınız, herkes haklı.
Ve ben yeni farkediyorum herkesin haklı olduğunu.
Tamam uzadı bu muhabbet, kapatıyorum konuyu.
Dinlemeye devam ediyorum.
İyi bakın kendinize
Hoşçakal!!!

Neyse Halim...

2010-12-09T03:23:00.002+02:00

Hah, fal baktırdım bugün. Daha doğrusu grupçek baktırdık. Hem de bir arkadaşımızın İstanbul'da olan ablasına, webcam'le. "Oha lann nasıl iş o öyle" diyenler elbet olacaktır çünkü ben de demiştim aynısını ama hiçbirimizi tanımadan herkesin en derininde yatan sırrına kadar söyleyince anladım ki fal işi mesafe falan tanımıyor. Ben fal bakıyorum ya, Allah beni kahretsin iki şekli birbirine çatıp yol-kuş-balık bulmakta ne var. Yiyorsa çocukluk travmasını bul ya da yeni çıkmaya başlayan sağlık problemini veya evinin bahçesindeki meyve ağacını... "Yapabilir misin bunu Özleeeem" diyorum kendime ve yapamadığımı farkedip susuyorum. Aile iş güç muhabbetini geçtik, güzel güzel şeyler söyledi. Kayıplarımdan bahsetti özellikle ş harfli birinin boşluğunun beni yorduğunu söyledi, o da geçecekmiş. Ama hani fal asıl aşk için bakılır ya; bildiğiniz yıktı ablamız beni. 3-5 yıl önceden başladı böyle böyle böyle diyerek anlattı harflerle. Son zamanlara gelince bana yüzleşmek istemediğim ne gerçek varsa söyledi, ağzımı yüzümü dağıttı. Sen xxx yapıyorsun ama boşuna, yyy yapmayı düşünmüşsün, o senin için zzz düşünüyor... Ulan inanmak istemiyorum ama bi yandan da iki gündür rüyamda görüğüm içime doğan ne varsa söylüyor, kafam karıştı haliyle. Hayy anasını yaaa, diyerek dinledim durdum. Çok ciddi kararlar aldım iki gündür olanları da düşündükçe ama ben bu konuda aldığım kararlarda kendi güvenilirliğime inanmadığımdan öyle ahkam kesmicem. Sessiz sakin durup düşüncem, zaten mutlu da olacakmışım aşkta, öyle dedi ablamız. Ama önce kendi duvarlarımı yıkmam lazımmış. Yahu blog ben nasıl bi insanım yıkmaya uğraşıyorum uğraşıyorum bi milim oynama yok lanet duvarlarda. İlla içimde dinamit mi patlatmam lazım yine! Geçecekse denerim ama o da çok acı oluyor yani, tecrübeyle sabit!!

Mırıl Mırıl

2010-12-08T03:48:00.001+02:00

Dün geceden beri dilimde bir şarkı vardı. Nereden takıldı dilime bilmiyorum. Sürekli mırıldanıp duruyordum. Bugün gün içinde artık had safhaya geldi, bişeyler yapıyoruz ben mırıldanmaya başlıyorum. Konuşuyoruz susuyoruz ben mırıldanmaya başlıyorum, yürüyorum mırıldanıyorum. Bi ara CDciye gittik. Susmuştum orada, elalemin yanında söyleyemeyeceğime göre diye, dizginlemiştim kendimi. O sırada şarkıyı duydum arkada, tvde çalıyor. "Gitme aklım sende kalır, uyuyamam geceleri" Burçin'le birbirimize baktık, bu kadar da olmaz dercesine güldük ve sustuk. Son zamanlarda çok fazla oluyor bu, secret'tan başka bi nedeni olan varsa söyleyebilir :)

Film Eleştirmeni De Olurmuşşş! :)

2010-12-08T00:14:00.000+02:00

Son zamanlarda film izlemeye doyduk blog. TV izlemiyoruz pek, sevdiğimiz bir dizi yoksa açmıyoruz bile televizyonu. Onun yerine her akşam 1-2 film izliyoruz. Benden sevgili okuyucularıma fikir olsun diye izlediğim filmlerin bir kısmını yazayım dedim. Hem 'bugün ne yazsam?' sorusuna cevap olur hem de bir değişiklik olur.
The Collector: Aklıma ilk gelen film bu. Korku filmi diye aldık ama gerim gerim gerildik İmdb'den 6.1 almış ama bence aradığınız şey gerilimse doğru tercih. Kalp atışıma ben yetişemiyordum izlerken
The Notebook: Adını çok duyduğum ama bir türlü izleme fırsatı bulamadığım bir film. Gerçekten aşk diyorsunuz izlerken. İmdb puanı 8, ama benden 9,5 alırdı kesinlikle. Hala izlemediyseniz listenize ekleyin bence, kaçmaması gereken bir film.
When In Rome: Çok tatlı bir romantik komedi, ben özellikle hatunun mimiklerine bittim. Haşarı bir kız çocuğu gibi :) Puanı 5, şöyle biraz gülelim ama aşk da olsun diyorsanız iyi gider bence
Vicky Cristina Barcelona: Film ilk başladığında müzikle baştan çıkarttı, sempati kazandı. Ama durağan ilerledi bence. Bir de insana 'bu nasıl çarpık bir ilişki anlayışıdır!' dedirtiyor yahuuu, ne oluyor orada :) Yine de fena sayılmazdı film, Penelope Cruz'un içinde yatan çingeneyi de ortaya çıkarttı bence :) 7,3
Knight And Day: Çok eğlendiğim az macera çok az romantizm biraz da komedi güzel bir filmdi. 6,5 almış, ama iyi film yine de.
Everybody's Fine: Çok durağan geçen bir dramaydı, ama güzeldi. Ben başlangıçtaki müziğine hayran kaldım sürekli dinleyip duruyorum. İyi ki izlemişim dediğim filmlerden biri. Puanı 7,2

Ayy yeter film eleştirmekten sıkıldım. Bence bu kadar film yeter abartmanın alemi yok. Varsa önerebileceğiniz 'gerçekten' güzel film tavsiye edin. Sıkıcı, uyku getiren filmler hariç her türe açığız. Korku filmi önerecekseniz gerçekten korkunç olsun. Gülmek istemiyorum :)
İyi seyirler :)

Zenci Kemal Paşa

2010-12-06T08:44:00.000+02:00

Biraz önce Kemal Paşa Tatlısı yaptık, hadi yaptık demeyelim de yapmayı denedik diyelim. Tamam yine düzeltiyorum, Burçin'in hiç suçu yok herşeyi ben yaptım :)
Annemden tarifi aldım, oranları ayarladım. Şaşmasın diye de paketi tane tane böldüm. Sonucu söylüyorum; karamel kıvamlı bi sıvı kaldı içinde. Tatlıları da çekince uzuyor. Dişe bir yapıştı mı çözebilene aşkolsun. Hatta ben işi ticarete de dökerim, hani takma dişleri damağa yapıştırmak için bir ürün var ya Corega, ben ona rakip olurum işte. İki dişimi birbirine yapıştırdı az daha sert kullansaydım kökünden çıkacaktı dişler birbirinden yine de ayrılmayacaktı :)
He bir de tatlıların bir kısmının renkleri kara kara, nasıl desem böyle zenci gibi. Daha önce hiç zenci bir Kemal Paşa Tatlısı görmemiştim, bu öğrencilik herşeyi öğretiyor adama valla :)

DibisineNot: Fotoğraf çekmek son anda aklıma geldiğinden üç tanecik kaldı. Zaten şu an gördüğünüz resimdekiler de yenmediler, yenebiletesi olanları hakladık onlar çöp :)

Kayıp

2010-12-05T01:36:00.000+02:00

Eski mesajlara baktım bugün, bir de fotoğraflara. Şu Mersin'e geldiğim ilk günlerden beri neler yaşamışım onlara baktım. Listeler halinde sıralandı kaybettiklerim... Bir kere hayatta ailemden sonra en çok değer verdiğim insanın gözümün önünde yokoluşunu izledim. Sonra abi kardeş dost sırdaş dediğim insanla birbirimizden 'vazgeçtik' Sonra sevdiğim kişiyi kaybettim. Sonra 'ya da önce' vaktiyle hayatımda önemli yeri olan arkadaş dediğim çok kişiyi kaybettim. Her dönem farklı farklı insanları aldım hayatıma, sonra yeni insanlar geldikçe eskileri çıkarttım. Acı oldu hepsinin hayatımdan çıkışı, insanlara olan güvenimi sarstı her biri.
Yani çok şey kaybetmişim şöyle uzaktan bakınca. Ve ben hala birileri hayatımdan çıkmış diye üzüyorum kendimi. Ben de az komik değilmişim hani. Hala bağışıklık kazanamamışım da üzülüyormuşum... Peeh

0 Bedene İsyan Eden Kız

2010-12-02T00:18:00.002+02:00

İstanbul'a gittiğimde kendimi alışverişe vermiştiim blog, hatırlarsın. İşte o sıralar farkettim ki ben son zamanlarda çok zayıflamışım. Öyle ki 0 beden olmuşum. Milletin olmak için öldüğü bedene kavuştum ama ben hiç mutlu değilim. 36 beden bile büyük gelir mi bir insana yaa, çok sinir bozucu. Hem 34 beden kıyafet yok neredeyse piyasada hem de zaten boy maşallah bir de zayıf olunca oklava gibi görünüyorum. Kendimle barışık insanım ben tamam ama çok zayıf olmak da istemiyorum blog, çocukluğumun iskeletor günlerine dönmek istemiyorum.

İnsanın istedikten sonra yapamayacağı şey yoktur diye düşünerek kendimi rejime soktum blog. Tersine rejim :) Sabaları kahvaltı niyetine iki Browni Intense yanında da bir kutu süt. Hem sağlıklı hem enerjik hem de lezzetli. Valla her gün zıpkın gibi oluyorum. Artık bu da kilo aldırmazsa blog ben atliim en yakın uçurumdan :)

DibisineNot: İskeletor bile zayıf değil kaslı kaslı adammış ben öleyim :(

El Ele Yeniden

2010-12-01T23:51:00.000+02:00

Hobaaaa, bugün çok güzel birşey yaptık blogcum. Hani geçen dönem sana bir oyundan bahsetmiştim; Elimi Bırakma. İşte bugün de o oyunu oynadık. Hem de bu sefer lisenin tiyatro salonunda değil Mersin Üniversitesi'nin konferans salonundaydık. Okulun, yeni gelen öğrencilerin okulu tanıması amacıyla koyduğu bir ders var; konferanslar falan. İşte o ders kapsamında oynadık. Daha büyük bir teknolojiyle, daha rahat imkanlarla, geniş sahneyle... Çok heyecanlıydım yine, bir de aramızda kalsın ama herşeyi batıracağımızın korkusu vardı derinde bir yerde. Olmadı ama, herşey çokk daha iyi oldu.
Biz düzen adamı değiliz bunu bir kez daha anladım ama, bir gazla yaptık yaptık olmadı herşey sallantıda kalıyor. Uzun süreli işler bize göre değil :)
Evet düzen adamı değiliz ama 22 Aralık'ta yine oynicaz, bu nasıl çelişki demeyin. Önceki yazımda bahsettiğim hocamızın ricası var. Kırmak istemeyiz dimi bizi yine yalnız bırakmayan tek hocamızı? Hayır istemeyiz, o yüzden 22 Aralık'ta paşa paşa yine sahneye :)
Bir de geleceğimi sahnede arayabilirim ben, sevmeye başlıyorum bu heyecanı :)
Ve bir kez daha söylüyorum, biz EL ELE verdikçe elimizden kurtulmayacak şey yok bence :)

Sanal Temizlik

2010-11-28T18:51:00.001+02:00

Facebook'ta temizlik sürecine girmiş bulunmaktayım. Öncelikle 95 tane profil resmine katliam uyguladım ve azaltabildiğim kadar az bıraktım. Ya çok beğendiklerimi ya da hatırası olanları bıraktım sadece. 40 tane kaldı, atar geldikçe temizlemeye devam edeceğim =)
Şimdi sıra arkadaş listemde, ben sanmıyorum ki 161 tane arkadaşım olsun. Heyyyttt kaçın millet. Temizlemeye geliyorum hepinizi :)

Düzenleme: Sadece 11 kişiyi temizleyebildim. Demek ki o kadar da kirlenmememiş listem =)

Zamanı Yaralarla Ölçen Kadın

2010-11-27T11:32:00.000+02:00

Herkesin garip gurip huyları vardır ya, benim de aklıma bi tanesi geldi biraz önce. Canım sıkkın, moralim bozuk ya da kafamda döndürüp durduğum bir düşünce varsa ben genelde kolumdaki, bacağımdaki küçük nokta kadar yaraları diderim. Yara yoksa ne olur demeyin? Ne zaman büyük bi derdim olsa hep yaram olmuştur, şans mı bilemiyorum. Diderim, kanatırım, bir de karşısına geçer "vayyy beee, ne kan aktı heee" derim. Bir de izlerken garip bir haz alırım :)
Günlerce kanar durur bu yaralar. Bende her yaranın bi ismi vardır, ya da sahibi diyelim. Şans eseri olsa gerek, çok üzenin yara lekesi daha belli az üzenin ki belli belirsiz. Kollarıma bakarak hatırlıyorum bazen neler yaşadığımı. Kollarıma bakarak karar veriyorum yapmam gerekene, ben unutuyorum yani yaşadığımı ama yaralar unutmuyor.
Çok sevdiğim bir arkadaşım vardı, şimdi bilinçli olarak görüşmediğimiz. Teoman'ın Uçurtmalar şarkısını bana adamıştı, sözlerinden ben okunuyorum diye. İşte bu huyumu bildiğinden. Ne diyordu şarkıda "Zamanı yaralarla ölçen kadın, geçmişiyle kavgalı. Tanrı'ya sığınan kız çocuğu geceleri, isyankar gündüzleri"
İşte böyle blog, bir sırrımı daha ifşa etmiş olmanın garipliğiyle satrılarıma son verip hayata dönmeye hazırlanıyorum şimdi

Kırmızının Girdabı

2010-11-27T02:45:00.000+02:00

"...hic" 2. Bolumden Bir Kisim @ Yahoo! Video

Hazır ilk videoyu eklemişken bunu da dinleyin bi. Ve dinlerken emin olun ki kitabın geri kalanı çok daha güzel...

...Hiç

2010-11-27T02:39:00.000+02:00

@ Yahoo! Video

İçinde kendimi okuduğum ilk kitap "...Hiç"

Altını çizerek devam ettiğim ilk kitap.

Bunu yazmış olamaz dediğim...

Bitirir bitirmez yeniden başlamak istediğim ilk...
Hem bu kadar yalın hem bu kadar karmaşık gördüğüm...

Ahmet Emre yazmış kitabı, içinizde aşka dair birşeyler varsa okuyun derim kesinlikle

Zamane Delikanlısı

2010-11-26T03:53:00.000+02:00

Son zamanlarda çok örneğini gördüğüm bir durum var. Önce Mersin'de sonra İstanbul'da ve tekrar burda gördüğüm için artık yazayım bari dedim.
Bu erkeklerde bir değişim var blog. Tamam uzun saç normal birşey, kabul edilebilitesi var ancaaaaak, şu uzun saçlarını kız gibi savurma halleri yok mu? Öldüresim geliyor gördüğüm zamanlarda. Bir de saçları savurmaya alıştıktan sonraki aşama kıvırma aşaması sanırım, çünkü gördüğüm örneklerin hepsinde bi tarafı kırık gibi yürüme eğilimi var. Yanlış anlaşılmasın anlattığım tipler eşcinsel değil sadece kırıtmayı seviyorlar. Bazen öyle sinirime dokunuyor ki; yapan kişinin karşısına geçip "delikanlı ol lann biraz, onu da ben mi öğretcem ooooluuuummm" diyesim geliyor bağırarak :) Ama yapmıyorum tabi hanım kızım ben artık :P
Hani varsa aranızda yazımı okuyan ve şu yazdığım kriterlere uyan birileri, aman diyorum. Yapmayın yahu, yazık gençliğinize. Devir video devri çeker biri yoldan geçerken öylesine, sonra ilerde politikacı olursunuz ünlü olursunuz ya da Polat Alemdar olur racon kesersiniz. Güldürmeyin milleti kendinize, geleceğinize yazık :)

Rüyamdan Emre Geçti

2010-11-19T03:25:00.017+02:00

Geçenlerde bir rüya gördüm blog. Rüyamda Emre Aydın bizim arkadaşların evinde kalıyor. Onların evi yol geçen hanı gibi bişey olduğundan, okula kitap satmak için gelenler bile gelir kalır. Herhalde bu yüzden böyle gördüm. Herneyse rüya bu ya; yolu Erdemli'ye düşüyor, biz her gün o eve gidiyoruz. Sabah akşam ordayız, ama aynı mekanda 3 gün geçmesine rağmen ben dönüp bakmıyorum bile yüzüne.
Üçüncü gün o çantamın asılı olduğu odada oturuyorken benim telefonum çalıyor, çalan şarkı onun şarkısı 'duymak istiyorum' Ben yetişene kadar telefon kapanıyor. O, şarkıyı duyunca gülümsüyor, aynı yukardaki resimde olduğu gibi. Ben de gülümsüyorum. 'Kaç gündür herkes konuştu sen konuşmadın benimle' diyor, 'canımı acıtan şeyleri hatırlatıyorsun' diyorum, konuşmaya başlıyoruz. *Burda bir bilgilendirme giriyorum, bir süredir onun şarkılarını dinleyemiyorum, dinleyince dönüştüğüm şey hoşuma gitmiyor diye. O yüzden tersliyorum Emre'yi* Dertleşiyoruz, bana 'üzme kendini' diyor. 'Bunu sen mi söylüyorsun yaptığın şarkılara bak önce' diyorum. Tekrar dertleşmeye başlıyoruz. Teselli ediyor, o ismini bile anamadığım şarkıyı söylüyor, susturuyorum bir de kızıyorum söyledi diye. Anlatıyor anlatıyor anlatıyor, susuyor. Ben başlıyorum anlatmaya, konuşuyorum konuşuyorum konuşuyorum dinliyor.
Ama o kadar rahatlıyorum ki ona anlatırken, bi yandan sicim gibi yaş akıyor bi yandan konuşamadığım kadar konuşuyorum. Bir de Emre sakinleştiriyor beni, kolay mı beee :)
Rüyanın sonlarında Emre yok, turnesine devam ediyormuş. Bir gün televizyonda o dinleyemediğim şarkıya rastlıyorum, klibi ilgimi çekiyor izliyorum. Animasyon tarzında ve dertleşirken anlattığım şeyler geçiyor klipte, sonra da güzel şeyler oluyor klip vesilesiyle ve o şarkının hatırası benim için önce güzel sonra acı sonra da mucize olarak kalıyor.
Devamı çok daha güzel olacaktı; hatta başlamıştı da güzelleşmeye ama uyandırıldım uykudan cebren ve hile ile, ennn güzel yerinde bitti rüyam.Aynı gerçekte olduğu gibi

DibisineNot: Farkındaysanız Emre Aydın değil, Emre. E olsun o kadar :P
DibisineNot2: Hayal gücüm dünya sınırlarını aşmış gördüğünüz gibi
DibisineNot3: Üstün açık kalmış geyiği kabulüm değildir, kızarım bilmiş olun!

Evde Tavşan Mı Olur Kardeşim!!!

2010-11-18T00:56:00.001+02:00

Evimizde bir tavşan var. Antin kuntin şeylere meraklı kardeşim üçlefe bu sefer de tavşanla geliverdi Afyon'dan; adı Hapşu. İsmi çocukluğumuzun hayali tavşan ismiydi Elif'le, sempati duyabilirdim... Tabi eğer hayvanlardan ölümüne korkmuyor olsaydım. Ama bu durum biraz farklı blog, hayvanlardan korkarım ama fareden falan tiksinirim, isminin geçmesi bile tüylerimi diken diken eder, midem dalga dalga ayaklanır. İşte bu tavşan da fareye benziyor, kemirgen de bişey. Bakmak bile kötü yapıyor beni.
Cumartesi öğlen gibi Mersin'den eve geldim, Elif uyuyormuş odaya girdim amanın ne göreyim. Gece kartonundan kaçmış pislik hayvan ve odanın köşesini bucağını umumi wc gibi kullanmış. Ben bunu gördüğümden beri odayı sadece internete girmek için kullanıyorum. Alemin tiksinç faresi için koltukta yatar oldum yaa. Ula hak mı reva mı bu bee! İlk iki sene eve geldiğimde yatağımı Yağız'la paylaşmak zorunda kalıyordum ve hiç de batmıyordu. Çünkü o velet kardeşim sayılır. Ama şimdi salon köşelerinde ev halkı uyuduktan sonra uyuyabiliyorum hem de koltukta, bir de Yağız tutturuyor 'seni özledim seninle yatıcam' diye. Yahu sen git Mersin'de çift kişilik yatakta paşalar gibi tek başına uyu sonra buraya gel yatak bile bulama uyumaya, koltuğu da çocukla paylaş. Şimdi söyleyin bana ne işim var benim bu şehirde!

...

2010-11-16T22:11:00.000+02:00

Mersin'e gittiğimden beri yazdığım yazılara baktım da sana bayağı bir haksızlık etmişim ben. Tamam son zamanlarda çok yalan söylüyorum durumumla ilgili ama en çok yalanı sana söylemişim blog, özür dilerim. Şimdi bir yazıya bir de halime bakınca komik geliyor yazdıklarım. Üzgünüm...

İyi Bayramlar

2010-11-16T21:39:00.000+02:00

Bayramın kutlu olsun sevigdeğer blog ve saygıdeğer blogdaşlarım;
Çetrefilli komplex cümleli bayram mesajlarından uzak yine de anlamlı bir mesaj olarak yazıyorum bunu.
Şu an, neden bilmiyorum, ilk kez karşımda sizi yazıyı okurken hissediyorum, yakın gözlüklerini takmış bir teyze hayal ettim mesela, bizim okuldan 3-5 kişi, Amerika'dan kesin biri (şu aralar dadanmış durumdalar Amerika'dan;) ), bir de canım blogcuğumun canım ziyaretçilerinden nedense komşu bataklığın cadısını hayal ettim, kimliği de deşifre oldu bu arada yüzü geldi gözümün önüne; gördüm ;)
Ayy nasıl bir bayram mesajı bu böyle yaaaaaaa, nasıl da dolandırıyorum lafı.
İyi bayramlar hepimize, kanın ve cehaletin boğaz sularına karışmadığı, çocukların harçlık için parlayan gözlerinin kana bulanmadığı güzel bayramlar diliyorum hepimize.

Gerçek Anlamda Büyümüş Küçülmüş

2010-11-16T01:59:00.000+02:00

Yağız: Elif ablalık görevini yerine getirmiyor abla, sen getirir misin?
Kedicik: Ablalık görevi nasıl yerine getirilir ki ablam?
Y: Bana sevgi gösterebilirsin mesela

Yahu çok seviyorum ben bu veledi yaaa, o da beni tabi :)

Küçük Şeylerle Mutlu Eden Ev

2010-11-16T01:44:00.002+02:00

Blog bu seneki evimiz bize küçük şeylerle mutlu olmayı öğretti. Önce geçmişi anlatıyorum.
İlk geldiğimizde tuvalet arızalıydı sifonu çalışmıyordu. Bu rezil durum 3-4 gün devam etti sonra melenk gibi ev sahibimiz geldi 0 km bir klozet takdırdı ve iş tatlıya bağlandı.
Mutfak lavabosundan su akmıyordu, bulaşık yıkarken kova kova tuvalete taşıyorduk suyu. Çok büyük rezaletti.
Buzdolabımız soğutmuyordu, 3-4 gün tamirci bekledik dolapta ne varsa kokuştu =/
Elektrik sigortası eski olanlardandı, ütü çalışınca takk atıyor, şofben çalışınca takk atıyor. Normal sigorta olmadığından da elektrikçi lazım geliyor. Sonra yolunu yordamını öğrendik de atmamaya başladı.
İşte bunlar var ya bunlar, önce hayatımızı zehir etti, sonra düzelince... Ahh ah :)
Artık bol miktarda su eviyeden girdaplar oluştura oluştura giderken ya burçin beni ya ben onu çağırıyoruz, gülücükler içinde izliyoruz
Ya da şofbeni çalıştırınca sigorta atmıyor ya eğlene eğlene dolduruyoruz suyu :)
Buzdolabı sodaları meyveleri buzzz gibi yapınca göğsümüzü gere gere hava atıyoruz birbirimize :)
Sifon sesi senfoni orkestrası gibi etki yaratıyor yahu daha ne diyeyim :)
İşte bu ev bize böyle güzel huylar kazandırdı, küçük şeylerden mutlu oluyoruz )

Sonradan Ekleme: He aklıma geldi; bu evde okulda kazandığımdan daha çok maharet kazandım. Hem tesisatçılığı hem elektrikçiliği hem tamirciliği ne varsa öğrendim, işletme açacak olsam iş alanım belli yani =)

Tilkinin Dönüp Dolaşıp...

2010-11-13T16:04:00.005+02:00

İstanbul'a geldim blog; bayram vesilesi, vizeler bitti lay lay lom falan filan bindim geldim. Aslında gelmek istemiyordum ben ama adettendir ya, vizelerden sonra gelinir ya da bayramda evde olunur... İşte o yüzden geldim. Bir de anneme babama ne dicem 'ben gelmiyorum'a sebep olarak. 'Beni İstanbul'a bağlayan hiç bir şey yok o yüzden dokunmayın bana ben burada kalayım' mı! Mantıksız!
Dedim ya beni buraya bağlayan hiç bir şey yok gibi. Çok yalnız hissediyorum kendimi. Son zamanlarda şu şehirde çok kayıp verdim sanırım ondan, 3te 3 yahu blog, bu kadar olmaz ki. Lanet olsun her santimi bir şeyi hatırlatıyor. Ne işim var benim burada diyorum, hem de İstanbul'a yaa! Ben diyorum bir de!!! Tam tamına 8 gün buradayım, ama inan hiçbirşey yapasım yok. Saçmalıyorum; bazı arkadaşlarımı kaybettim diye diğerlerinden de uzaklaşıyorum aptal gibi yalnızlığa itiyorum kendimi ama elimde değil blog uğraşmaya gücüm yok bir an önce cumartesi olsun binip gideyim istiyorum.
Yazmaya çok yazı biriktirdim ama seni okuyan çok kişi var, pek kimsenin bilmesini istemediğim şeyler olduğundan sanırım adını sanını duyurmayacağım bi blog açarım. 'İkinci Üs' gibi komşu değil ama çok uzaklarda olur o blog, sana yazarken kendimi kısıtlanmış hissediyorum rahat değilim.

3G: Gittim Gezdim Geldim

2010-10-21T16:13:00.000+03:00

Aha, dün Adana'ya gittim blog. Eğitim aşkıyla yanıp tutuştuğum ve dahası kafamı sürekli meşgul tutmaya ihtiyacım olduğundan o program senin bu program benim katılmaya çalışıyorum. Ve bunların içinde göz bebeğim olana çağırıldık geçen gün; Aiesec. Adana'daydı atladık gittik Böcükümle maksat staj diyerek yanına da liderlik eğitimi çerez olsun diye başvurduk ve çok etkili olacağına inanıyorum.
Ama buraya kişisel olarak nasıl gelişeceğimi anlatmaya gelmedim. Zaten azıcık vaktim var son zamanlarda neler yaptığımı anlatıcam kısaca ya da hayır vazgeçtim onu da değil Adana'yı anlatcam. Fazla bişey yapmadık aslında orada. Alışveriş yaptık çılgınlar gibi :) Ama elbiseme uygun ayakkabı bulamadım blog yaa, bi elbise yürüttüm Elif'ten. Çok tatlı bişey ama altına uygun ayakkabım yok diye giyemiyorum kudurcam 1 haftadır arıyorum deli danalar gibi. Bu arada farkettiysen ben bir alışverişkolik oldum blog, aldıkça rahatlıyorum. Kadınlar moral bozukluğunu atmak için alışveriş yapar derlerdi de ben eleştirirdim çok saçma diye. Ama hakikaten rahatlıyormuş valla insan :) Kendini kuaför koltuğuna atmak da seçeneklerden biri ben de ciddi ciddi düşünüyorum ama Erdemli'deyken yapamam bunu, canım saçlarıma kıyamam ben. Karşıma kasap gibi bir kuaför çıkar diye çoğ tırsıyorum :)
He bir de ne yaptık Adana'da? Kazım Büfe'de muzlu süt içtik. Her giden nasıl anlatıyordu nasıl anlatıyordu meraktan çatlıyordum. Ama içince anladım ki hepsi de haklıymış, çok lezzetliymiş, milk shakelerin alayına yazıkmış :) Yerini kaydettim kafama her gidişimde iççem mutlaka. O köşeyi pek sevdim ben :)
Bir sefer de bilen birileriyle gidip tarihi yerlerini gezmek istiyorum. Bakalım neler varmış Adana'da bi ara da Afyon'a gitcez. Sonra Antep'e de gitmek istiyorum. Eskişehir'e de. Kütahya'ya da. Anlayacağınız deliler gibi gezmek istiyorum ama sosyal sorumluluk projeleri, kurslar, hele de bir ÜYG 101 dersi kapsamında Mersin Üniversitesi'nde tiyatro oynama işi var kiiii sormayın gitsin :) Onu size daha sonra ayrıntılı olarak anlatmak istiyorum vakti olursa.
İyi bak kendine blog, seni seviyorum.

Girdap Taslağı

2010-10-02T20:34:00.001+03:00

Telefonumun bağlantı kablosunu bulabilseydim sana öyle yazılar atacaktım ki blog, bileklerini kesmen eksik kalacaktı bir. Böyle acıdan sürüm sürüm sürünüp hüngür hüngür ağlayacaktın. Bir yandan da o derin üzüntüye rağmen garip bir huzur bulacaktın o derin edebi cümlelerin içinde. Beni gözünde öyle bir yüceltecek aynı zamanda o kadar küçük görecektin ki sen bile şaşıracaktın bu içinde bulunduğun ikileme ve şaşıracaktın benim içinde bulunduğum çoklu ruh haline. Belki de hayatında ilk defa 4 farklı ruh halini içinde saklayan bir yazı okuyacaktın; bir yanda küçük bir kızın göz yaşlarını bir yanda bir genç kızın hayallerini bir yanda olgun bir kadının akıl almaz gel-gitlerini bir yanda da yaşlı bir teyzenin sonsuz huzurunu... Her paragrafta hatta her cümlede kendiyle çelişen bir insanın kendi içine döndüğü girdabı okuyacaktın.
Ama işte o bağlantı kablosunu bulamadığım için bir süre mahrum kalacaksın yazılarımdan. Çok uzun kimi kimi çok kısa ama yazmaya gücüm yok... İşte onun için sabret biraz, belki bu içimeki karmaşa geçer de hiç yayınlamam yazıları kalırlar öyle telefonda, ya da taslaklarda...

Tik-Tak, Tik-Tak

2010-10-02T11:40:00.003+03:00

Ben ki yıllar önce bağımlısı olduğum kol saatimi bile gece ses çıkarmasından dolayı kaldırıp atan insanım... Geçen gece, ertesi gün erken uyanmam gerekiyor erken yatayım pozlarında saat 4 gibi yatağa gitmiş kafamı yastığa koymuşum. Tam uykuya dalıcam, tik tak sesleri geliyor bir yerden. Bizim evden gelmediğine eminim çünkü benim gibi takıntılı olan ailem de saat tik taklarından pek hazzetmez. Ayrıca o gün de evde babamla ben vardım sadece 3lefe ve annem Afyon'daydı, ses yapacak kimse yok yani. Uyku sersemi aklıma ilk saatli bomba geldi, inanın nedeni hakkında zerre kadar fikrim yok :)
Sonuçta baktım ki ses kesilecek gibi değil, sesin şiddeti de her saniye zihnimde artıyor. Kendi kendime, beynimin içini yiye yiye, sesle didişe didişe uyumuşum. Ama benim gibi aklı karışık olmadığı zamanlarda kafasını yastığa koyar koymaz uyuyabilitesi olan bir insanın 1 saat yatakta debelenmesi içler acısı bir haldi. Zor çok zor...

Karikatür

2010-09-27T11:53:00.000+03:00

Ömrümüz nelerle geçiyor yaa, ha şimdi ha sonra diye diye bitti gitti ömür, kimsenin umrunda değil.

Yakışıksız Çift

2010-09-26T11:35:00.000+03:00

Sinemayla patlamış mısırı kardeş ilan eden zihniyeti kınıyorum. Filmin en can alıcı noktasında, ağızdan çıkan çatırt sesiyle, o en önemli cümlenin en kilit kelimesini duymamaya sinir oluyorum!!!
Buna karşın film izlerken Çerezza Muhabbeti götürmeyiyse son derece normal karşılıyorum :) Şahsımın sorunlu olduğuna dair inancım giderek büyümekte (:

Çokbilmiş Çocuk

2010-09-20T15:15:00.000+03:00

Yağız- Abla sukutırı kaç paraya aldınız?
3lefe- Söylemem Yağız
Y- Söyleee
3- İsterse çok para olsun sen benim biricik kardeşimsin
Y- Ben de büyüim size çantalar alcam

Bu yazıyı Elif bana mesajla atmıştı te Ordu'dayken. Bekledim ki yazsın bloğuna, yazmadı. Kendi bilir. Geçmiş olsun kardeşceğizim :)

Beyaz Geceler

2010-09-19T16:15:00.000+03:00

Petersburg'da 'beyaz geceler' denen yaz mevsiminin o devresinde, güneş akşamın dokuzuna doğru batar ve sabah bir sularında yeniden doğar.
Dostoyevski.Beyaz Geceler

Bu mesajı 11 ay önce Işıl göndermişti, ben de cümleyi çok beğenmiş ve blogda paylaşırım diye saklamıştım. Nasıl bir saklayışsa ancak bugün bulabildim :)
Kitabı okumadım ama... Mesajı aldığım zamanlar okumaya heveslenmiştim ama sonra mesaj gibi kitabı okuma fikri de derinlere saklanmıştı. Tekrar su yüzüne çıktığına göre, okumak için fırsat kollayayım ben de :)

Erdemli Mahrumiyet Bölgesi

2010-09-18T10:52:00.003+03:00

Merhaba Erdemli mahrumiyet bölgesi, yine ben!!! Bu sefer hazırladığın sürprizlere hazırlıklıyım, gardım hazır. Hadi bakalım Survivor Erdemli başlıyor :)

Gidiyorum

2010-09-17T00:36:00.003+03:00

Ve İstanbul'daki son 18 saatim. Yine yolculuk zamanı geldi ve bu sefer hiç durasım yok buralarda, gerçi gidince orada da durmak istemeyeceğimden, aynı şeyleri yaşayacağımdan %100 eminim de yine de şu an buradan daha kötü olmaz gibi gibi sanki. Hem yeni bir ev, yeni bir mekan. Tebdil-i mekanda ferahlık vardır derler ya, öyle olacak umarım. Bu sözü en son kullandığımda blogger'a geçiş yapmıştım ve ferahlığını hala hissediyorum bu sefer de öyle olacak eminim.
O konunun dışında da eksik gidiyorum İstanbul'dan, hala sindiremediğim şeyler var. Geride bıraktığım ve görüşemediğim arkadaşlarım var, görüşememenin içimi cayır cayır yaktığı arkadaşlarım var. "Şimdi okullu olan" bir küçük aşkım var. Geride beni özleyecek insanlar, özleyeceklerim var.
Amaaan amma da dramatize ettim yaa, alt tarafı 3-5 aylığına okuluma gidiyorum. Oradaki arkadaşlarımla hasret gidermeye buradakilere kendimi özletip kıymetimi arttırmaya, kendi evimin rahatını tatmaya gidiyorum. Nedir bu üstüme sinen yapış yapış ağlak hava, anlam veremiyorum. Vedalar hüzünlü oluyor ya, ondan sanırım. Ama şu mızmız hal eşyanın tabiatına aykırı, yakışmıyor bana.
Hadi İstanbul ben yarın bu saatlerde yolda olcam, hakkını helal et. Benim sana sağ salim geri gelmem için, mutlu olmam için bol bol dua et. Özleyeceğim seni, gelince senle şöyle bir boğaz turu yapalım, sen bana martı falan gönder ya da ben Üsküdar'da oturup çekirdek çitlerken sıcakkanlı İstanbul serçelerini gönder besliim onları. Serin serin rüzgar estir yüzüme yüzüme, hadi o planlara kadar iyi bak kendine. Eyvallah...

Bir Gurur: Küçük Aşkım Okul Yolunda

2010-09-16T10:51:00.000+03:00

Bugün benim için öyyle büyük bir gün ki, mutluluğumu tahmin bile edemezsiniz.
Ellerimle büyüttüğüm solar iken dirilttiğim, küçük kopyacığım, minikler kulvarında en sevdiğim kuzenim, biricik Yağız'ımı okuluna bıraktım. Bildiğin okullu oldu velet. Anaokuluna yazıldı ve bugün ilk kez adam gibi dersine girdi.
Ve bahtsız yavrum sabahçı oldu, oysa uyku ne kadar da tatlıydı onun için, ve gece geç saatte yatmayı ne kadar da severdi :)
Sabah zorla kandıra kandıra, "o zaman mataranı geri vereyim, madem okula gitmeyeceksin başkalarının işine yarasın" diye diye uyandırdım. Kahvaltıyı zorla yaptık. Bir de nerden öğrendiyse daha ilk günden "benim karnım ağrıyo biraz, midem de bulanıyo"lara başladı. İlkokulda ben yaparmışım, annem diyor ki "bu huyu da aynı sen, nasıl çekiyo anlamıyorum" :) E birlikte uyuyoruz çocukla, körle yatan şaşı kalkar hesabı ;)
Okul yolunda giderken çantasını ve hırkasını bana taşıttı sonra o çok sevdiği suluğu onun deyişiyle matarası boynunu kesmiş onu da bana verdi. Birazdan da döndü "a aaa sen okula mı başladın, ben seni okula mı götürüyorum şimdi, sen de baya büyüdün" dedi, kahkaha krizine giriyordum yol ortasında.
Şarkı da söylüyordu;

Şimdi okullu olduk sınıfları doldurduk
Biz gideriz ormana hey ormana

İşte aynen böyle söyledi, sonra doğrusunu ben söyledim öğrettim de düzeldi. Ve onu okuluna bırakııııpp doğru bilgisayarın başına geçtim, bu gurur verici anı anlatmasaydım içim rahat etmezdi

DibisineNot: Fotoğraf baya bi eski, ama yenisini bulamadım şimdi

Ebeveyn Yeterlilik Sınavı

2010-09-14T23:11:00.000+03:00

Herkesin anne-baba olmasına izin verilmemeli bence. Ortalıkta anne babayım diye gerim gerim gerinen onca kapasitesizi gördükçe çocuklarına acıyorum. O güzelim, zeka dolu çocukların öyle basit insanların elinde toplumun sorumsuz insanlarından biri olacağını görmek tahammülümü zorluyor. Önceden cebine parasını koyup babalık yaptığını sanan insanlar vardı ya, şimdi o bile yok. Haftada bir çocuğunu görüp onu bir dondurma yemeğe götüren, akşam çocuğuyla muhabbet etmek yerine mall gibi televizyon izleyen ve sevgi sözcüğü olarak da "namıssız-şerefsiz" gibi sıfatsız sıfatları kullanan insanlar baba oldular artık. Ah blog bazen öyle birşey oluyor ki, o eksik babalardan annelerden birini çekip kenara, ağzıma geleni sayıp döküp o hak etmedikleri çocukları da ellerinden alasım geliyor. Küfürler savurarak, tekmelerle tokatlarla o çocuklardan mahrum bırakasım geliyor.
Herkese yakışmıyor blog anne-baba olmak. Hele daha kendi yüzünü aydınlatamamış insanlara hiç yakışmıyor. Kendi hayatını kurtaramamış, kendini bile sevmeyi bilmeyen insanlar nasıl sevebilirler ki bir çocuğu. Çocuklar çiçekse eğer, toprağı bilmeyen insanın elinde kurumazlar mı ki?
İşte bu bilinçsiz-sevgisiz aileler yüzünden mutsuz bir toplum olma yolunda ilerliyoruz. Her aile 3-5 çocuk yapıyor, salıyor ortalığa sokakta büyüsün başımı ağrıtmasın diye, madem başın kıymetliydi bu kadar ne halt etmeye bir düzine çocuk peydahlıyorsun be insan evladı!!! Gerçi tek çocuk olanları da görüyoruz, kıymetini bilmiyorlar ellerindekinin!!!
Şimdi çok uzak görünüyor belki ama bu konuda acil önlemler alınmalı. Koskoca Kadın ve Aileden Sorumlu Bakanımız var ama aileyi koruma adına yapılan hiçbir şey yok. Madem böyle bir devlet birimi var işe yarayacak aktif çalışacak. Çocuk esirgeme kurumunda hüzünlü pozlar vermek değil ki bu bakanlığın görevi. Tabiki de onlarla ilgilenecekler, tabiki kendilerini yalnız hissetmemelerini sağlayacaklar ama bu ülkede tek mutsuz çocuklar onlar değil. Aileleriyle aynı çatı altında yaşayan ve ruhsal olarak gün yüzü göremeyen o kadar çocuk var ki!
İşte o çocukların sayısı daha da artmasın diye devlet harekete geçsin. Anne baba yeterlnilik sınavı yapsın, sabırlarını ölçsün bilgilerini ölçsün psikolojik seviyelerini ölçsün, sınavı geçemeyen de çocuk yapamasın! Kapasitesi sıfırın altında olan onlarca ebeveyn olmasa da olur!
Ortada kabak gibi duran sorun "herkes 3 çocuk yapsın" meselesi değil, "yapıp yapıp ortaya salmasın" meselesi de değil. Mesele mutlu bilinçli ailelerde yetişen mutlu çocuklar. O çocuklar büyüyünce ne kadar da başarılı olurlar ve yasa bugün çıksa Türkiye 30 yıl sonrası için ne büyük bir adım atmış olur.

Referandumun Gözler Önüne Serdiği Gerçekler

2010-09-13T22:49:00.003+03:00

Bu konuda yazmadan rahat edemiyeceğim. Nedir insanımızın bu diğerlerine karşı olan tahammülsüzlüğü. Niye kendi görüşünün dışındaki herkes sersem-aptal-cahil olmak zorunda, niye aynı topraklarda bir çok fikirle, zengin görüşlere sahip olmayı bu kadar mantıksız görüyoruz. Neden en doğru benim, gerisi yalan mantığı?!!
Al işte bir referandumda ne hallere geldik, bütün hayırcılar inançsız dinsiz imansız geri kafalı oldu, bütün evetçiler terörist-amerikan uşağı-tayyip yardakçısı oldu! Bu nedir Allah aşkına yaa, insanlar kendi düşünceleri doğrusunda kendi kararlarını veremezler mi? Kendi kör bağnaz fikirleriyle o kadar dolu ki insanların kafası bir şeyi kaçırıyorlar. Hayır diyen de evet diyen de bu ülkenin vatandaşı, senin ne kadar hakkın varsa bu topraklarda onların da aynı miktarda var. Ne bir eksik ne bir fazla. E o zaman neden karşıt görüşlü insanı vatan haini ilan etme çabası, kime neyi kabul ettirmeye çalışıyorsunuz.
Az önce Facebook'ta bir şey okudum, arkadaşlarımdan biri yazmış. 30 yıl önce sağ-sol diye böldüler şimdi evet-hayır diye demiş ve ne kadar da güzel söylemiş. Şu an yapılan "ben en doğrusunu bilirim gerisine de b.k yemek düşer" havaları, bu ülkeyi düşünen kimsenin ekmeğine yağ sürmez bu tavırlar, ekmeğine katmer katmer yağ sürülen kişiler bizi bölmek ayırmak bizi birbirimize "diğeri" diye göstermek çabasındalar. Yani yapılanlarda ki amaç eğer ki bu çabaya destek olmaksa çok tebrik ediyorum herkesi.
Bu konularda nabız yoklamak için en popüler araç olduğundan yine Facebooktan bir örnek veriyorum.

Aziz Nesin'in Türk insanının %60ı aptaldır diye bir sözü varmış. Kimi yazmış "neyse ki bu sayı günümüzde %42'ye kadar düştü", kimi yazmış "hepsi de oy kullanmış işte"

Bu nedir yaa, nedir yani saygısızlığın nedeni. Aynı şeyleri aynı şekilde düşünmüyoruz diye mi aptalız? Onca okumuş, eğitimli insana yakıştıramıyorum. Atatürk çok partili sistemi neden getirmiş? Farklı fikirlerin mecliste, devlet yönetiminde söz hakkı olsun diye, ve şimdi Atatürk'ün gençliği kendi fikrinden başkasına saygı göstermiyor, kendi fikrinin dışındaki herşeyi yok sayıyor. Çok üzülüyorum bu halimize. Gerçekten çok üzülüyorum.
Bizim evdimizen 3 sonuç çıktı. Ve hiç kimse bir diğerine neden böyle yaptın diye laf söylemedi, hepimiz Türkiye için hayırlı olsun dedik ve konu kapandı. Olması gereken de zaten buydu...

12 Dev Yürek

2010-09-13T01:38:00.000+03:00

Ellerine sağlık, adları bile anılmazken bu kadar yol katetmeleri bile çok gurur verici bir şey. Dün bize o heyecanı yaşattıkları için, Sırpları yıkıma uğrattıkları için, göğsümüzü gere gere bunlar bizim oyuncularımız dedirttikleri için teşekkürler hepsine.
Biz spor milletinde Arap atı gibi sonradan açılmayı seviyorduk, bugün gücümüz yetmedi ama ne yapalım! En azından İlkercomun dediği gibi; boğulacaksan büyük denizde boğulacaksın
Bakın basketbolun anavatanının bağrından kopup gelmiş devasa adamlara yenildik ;)
Tekrar teşekkürler 12 Dev Adam

Şarkıların Seçtiği Kız

2010-09-12T23:59:00.003+03:00

Son zamanlarda dinlediğim şarkıları seçmiyorum, daha çok onlar beni seçiyor. Nasıl deseeem, üst üste dikkatimi çekecek kadar fazla bir şekilde giriyorlar hayatıma ve ben de bu nedenle "o zaman dinleyeyim bari" diyorum. Çok karmaşık oldu, ben şöyle anlatayım. Mp3 listem şarkıları karışık çalmaya ayarlı, ama bazen 2-3 şarkıda bir aynı şarkıya dönüp duruyor. Teknik birşeydir diye düşündüm şarkıların yerlerini değiştirdim birbirlerinden uzaklaştırdım ama aynı şey hala devam ediyor. Sonra şarkıların sözlerine odaklanınca onların beni seçtiğine inanıyorum, çünkü zamanlamaları çok başarılı. Ben hayatını mantığından çok duygularıyla-içinden gelenlerle yönlendiren bir insanım ve bu tip şeylerin de hislerimi etkilediğini biliyorum, hayatta tesadüfler bir amaç içindir, sadece tesadüf olamazlar bence.
Bakın şarkı durumuna örnek vereyim, bir aralar Aykut'la küstükten sonra dostluğunun eksikliğini hissettiğim bir zamanda sürekli çalan üç şarkı; Teoman-Uçurtmalar ve İstanbul'da Sonbahar bir de Şebnem Ferah-Eski'ydi. Üç şarkı da bizim aramızda konuşulan, muhabbeti geçen ve dinleyince ona "Aaa Özlem" bana "Aaa Aykut" dedirten şarkılardı. Hele ki İstanbul'da Sonbahar, defalarca üst üste iki kez çaldığı olmuştur. Daha önce bloğa da defalarca yazdığım gibi direk oydu benim için o şarkı.
Sonra Hoşçakal ve Alıştım Susmaya ve Cem Adrian'dan Emir, bu dönemi tahmin edersiniz; yeni bir blog açmama neden olmuştu. Hakkında konuşmak bile içimi acıtıyor.
Şimdilerde de Placebo'dan Battle For The Sun, iç dünyamla alakalı bir özgürlük savaşının ortasında olmamdan kaynaklı olabilir bu şarkı da, ya da bu şarkıyı dinlediğimden beri iç dünyamı özgürleştirme ihtiyacı hissediyor olabilirim bilmiyorum, işin buraları biraz karmaşık. Bir de huzur buluyorum ben şarkıda, zaten genelde de en çok isyankar halim huzur veriyor bana mülayim zamanlarımdan çok, garip!
Son olarak müziğin benim için önemli olduğunu biliyordum, şarkılara bu kadar değer vermem bundan olabilir belki de...

Sonsuzluğun Mesajı

2010-09-12T18:53:00.001+03:00

Bir çok duygumuz vardır ve bizler sonunda anahtarın çok basit olduğunu anlayacağız. Bu anahtar yargısız, koşulsuz sevgidir. Eğer birşey karmaşık görünüyorsa bu, sevgi değildir; başka birşeydir. Sevgi duruma göre hangi rol daha fazla yardımcı oluyorsa; yardım edici, verici ya da alıcı olabilir.
Sonsuzluğun Mesajı- Marlo Morgan

Bu kadının yazdıklarını seviyorum, içinde kendimden parçalar gördüğüm çok şey var, ya da bende de olsa bu dediğim... Bu yazı da bende de olsa dediklerimden, keşke ben de şurada yazanın farkına bir an önce varabilsem...

Referanduma 5 Kala

2010-09-12T03:15:00.000+03:00

Offf blog kafamın nasıl karışık olduğunu bir bilsen! Yarın referandum var ve ben hala kararımı vermedim, ve verecek gibi de görünmüyorum. Geçen gece maddelerin tamamını okuyana kadar oyum belliydi, kessinlikle değişeceğini ummuyordum yine de formaliteden ama daha çok da bilinçsiz seçmen olmamak için okudum. İyi halt ettim!!!
O günden beri kafamın içinde maddeler dönüyor, şu yüzden evet denmeli ama bu yüzden hayır denmeli diye düşünüp duruyorum. Hayır bir de niye bilmiyorum ama her iki tercihimde de büyük vicdan azabı duyacakmışım gibi bir his var içimde. Uzun zaman sonra ilk kez duygusal zımbırtılar hariç bir nedenle uykum kaçıyor ya, şaşırıyorum kendime. Niye bu kadar kafaya taktığımı da anlamıyorum, hayır daha önceden bilseydim bu sorumluluğu hissedeceğimi bas bas bağıran heriflerin neler dediğini biraz olsun dinlerdim, gerçi onlar da birbirlerine laf sokmaktan başka bir şey bilmiyorlar ya, neyse! Adamlar sanki referandum değil de seçim varmış havasında kapı kapı geziyorlar, rüşvet lafları, hakaret davaları havalarda uçuşuyor. İçlerinden biri çıkıp da işte bu yüzden hayır demelisiniz, işte bu yüzden evet demelisiniz demiyor. Aslında diyorlar; evet için bol bol anlatıp hayır için susuyorlar.
Ya valla bu olay baştan sona sersemlik bence, biz o kadar adam seçelim meclise gönderelim, onlar bir kaç maddeyi oylayamayıp yine topu bize atsınlar, ortalığı iyice karıştırsınlar. O zaman sizin orda ne işiniz var be adamlar!!! Bi işi beceremeyecekseniz niye ordasınız?!?
Bir de kararımı verememiş olsam da bildiğim bir tek şey var, tepedekiler her ne kadar öyle sansa da yarın sandıktan ne çıkarsa çıksın bu kimsenin zaferi olmayacak. Evet çıkarsa akp kazanmayacak, güven falan tazelemeyecek. Hayır çıkarsa chp mhp kazanmayacak, çıkacak her şey bu milletin kararı olacak çünkü bu vereceğimiz oy seçim için olan birşey değil 'referandum'. Ama tabi bizim liderlerde! bunu anlayacak kapasite nerdeeee!!!
İşte ben bunca şeyi son güne bırakmanın sinir bozukluğuyla birazdan uyumaya gideceğim. Ve yatmadan önce bir dua edeceğim, "Allah'ım hayırlısı hangisiyse sen rüyamda göster, beni kafa karışıklığıyla baş başa bırakma"
İnşallah bakalım rüyamda hayırlısı çıkar da millet kazanır.

Bekle Bizi Amerika!!!

2010-09-11T23:46:00.000+03:00

Koltuğa tüneyip moralsiz geçen üç periyot...
Hop oturup hop kaldıran duaların havada uçuştuğu, koltuğun tepesinde geçen bir periyot...
Son yarım saniyede atılan çığlıklar ve bitmeyen inanç...
Bekle bizi Amerika ağzını yüzünü dağıtmaya geliyoruz!!!

Değişmesek İyiydi

2010-09-11T11:27:00.000+03:00

İnsanları kırmayı umursamıyorum blog, hele ki son zamanlarda.
Özellikle de sinirli ya da mutsuz olduğum zamanlarda öyle bir tersliyorum, öyle şeyler söylüyorum ki en sevdiklerime bile, sonra bakınca ben bile tanıyamıyorum kendimi. Ben bunu söylemiş olamam diyorum, ama laf ağızdan çoktaan çıkmış oluyor. Ve özür dilemek gibi bir şey de gelmiyor aklıma bile, "o an bunu hissediyordum çok da umrumda" tavrı sergiliyorum, ve inanın içimden geçen bu değil. Başka biri bu, ben böyle soğuk, ters, sevdiklerinin kırılmasını umursamayan bir insan değilim. Öyle ki zamanında onlardan biri üzülüyor diye üzen şeylerin karşısında durup sonunda sevdiklerimden olacak kadar düşünürdüm sevdiğim insanları.
Değişim hoşuma gitmiyor, kendime bile yabancı gibi görünmem hiç hoşuma gitmiyor!!!

Katil Rende

2010-09-11T10:35:00.002+03:00

Bayramın ikinci günü çok şenliklidir bizde blog. Ailenin küçükleri bizde toplanır -küçük dediğime bakma hepsi bizden büyük İlkercoom hariç hepsi çoluk çocuk sahibi insanlar-, bol muhabbet eski günler falan konuşulur durur. Dün de öyle bir gündü, tabi dışardan bakılınca. İçerden görüneniyse ne siz sorun ne ben söyleyeyim :)
Herkes gece hazırlık yapmaktan dolayı çok geç hatta sabah yattı, doğal olarak alarmla uyanan kimse de olmadı. Ve biz bayrama göre, hele de misafirlerin geleceği bir bayram gününe göre çok geç kalkmış olduk. Yüzümü yıkayıp direkt olarak markete-yufkacıya-oraya-buraya gittim, koşturdum durdum. Tabi benim narin bünyem hele de açken dayanır mı böyle zorluğa bi kötü oldum hafiften baş dönmesi falan. Bir çikolatalı sütle kahvaltımı yaptım orada.
Sonrası saatlerce oturmadan koşturup durmak. Günün ilk yemeğini saat 6buçukta yedim desem yeterince açıklayıcı olur sanırım :)
Şunu anladım şu 'anne olmak' olayı zor zanaat, 'ev hanımı' desen hepten zor, hele bir de ikisi bir aradaysa amanın uzak olsunlar :)
He anne olmak zor da evin büyük-'hamarat' (bu kelimeyi kendimde kullanmayı seviyorum, çok komik geliyor) kızı olmak çok mu kolay, cıx işte o hepten zor. Ayak işleri mutfak işleri cart işleri curt işleri, yeter beeeeeeeeee dedirtiyor :) Ama Mersin'e gitmeden staj niyetine geçti mutfak işi için, Böcüküm okuyorsan sevinebilirsin, kademe atlamışım valla ;)
Ben bu yazıyı niye yazdım hemen söyleyeyim de "ne alaka" deyin! Aslında evimizin katil rendesinin beni safdışı bırakmak için yaptığı hain saldırıyı anlatacaktım. Bir de olayın başını yazayım dedim, olaydan uzun bir giriş oldu, buradan ne çıkartıyoruz? Özlem uzuuuuun uzun anlatma olayını seviyor :)
Heh rendeye gelelim, katil yaaa, benim minik küçük sempatik serçe parmağımdan parmağımın sağ cephesinden %10luk deri kısmını aldı gitti :/ Dün ilk gün diye o kadar sallamamıştım az acıyor diye ama uyandıktan sonra çok beter oldu, çok canım acıyooooorr :(
Ben de bunu nazara bağlıyorum, nazarı da ben değdirdim hee dışarda aramayın. Yaparken "aman da ne hamaratım, vay be amma becerikliyim, ben baya hızlı yapmaya başlamışım" gibi şeylerle kendimi övüyordum içimden, sonuç peeeh! Ne diyorsunuz, duyamıyorum! Sana hak mı? Hak etmişsin sen mi? Duyamıyorum, bağlantı gidiyor, bağlantı gid...
;)

Papaz Her Gün Pilav Yemezz

2010-09-10T02:13:00.000+03:00

Hala herşeyin aynı olacağını sanan insanlar var blog. Her sene aynı şeye kanacağımı sanan!!! Komik!
Birilerinin bu insanlara papazın sürekli pilav yemeyeceğini anlatması lazım, ve anlatması lazım artık uzanan ellerin kürekle kırılacağını!!!

İyi Bayramlar

2010-09-10T02:08:00.000+03:00

İyi bayramlar blog, iyi bayramlar canım takipçilerim, iyi bayramlar yorumsuz kaçak göçek okuyucu...
Bu bayram çok güzel geçsin, kilolarca şeker yiyin ama karnınız ağrımasın.
"Büyüdü lann bu" diyerek para vermeyi ihmal etmeyen babalar-amcalar-dayılar-dedeler dolsun etrafınızda.
En az bir lunapark oyuncağı geçsin bayramınızdan.
En sevdiğiniz arkadaşlarınızla bir kez buluşun en az.
Sıkıcı diye düşünmeden gidin akrabalarınızın büyüklerinizin ellerini öpün, hayır duasının hafifliğini koyun bir cebinize.
Bir de mendil versin be bir büyük bize, ben hiç görmedim mendil nedir, nasıl bayram geleneğidir falan diye.
İşte böyle yarı resmi yarı argo garip bir bayram kutlaması oldu bu, ne yapalım zamanının psikopat kedisiyiz olsun o kadar :)
Tekrar tekrar hepimize iyi bayramlar blog, lezzetli günler

Çalacaksan Doğa İçin Çal

2010-09-08T18:20:00.000+03:00

sen yağmur ol ben bulut | izlesene.com

Bu gruba hasta oldum resmen. İsimleri "Doğa İçin Çal". Onlarca sanatçı, hepsi de doğa için birşeyler yapmak istiyor, ve bunu da evrenin dili müzikle yapmak istiyorlar. Proje agaclar.net sitesinin projesi olarak başlamış ve bildiğim kadarıyla hala öyle devam ediyor.

Ben bu doğa işlerine meraklıyım biraz, bilen bilir. Onun için bu proje çok hoşuma gitti. Ama ilk dinlediğimde projeden falan haberim yoktu, şarkıyı beğenip araştırdım. Zaten şarkı kendi hayran kitlesini yaratıyor ondan sonra gruba çekiyor, amaç bu olmalı bence :)

Daha birkaç şarkıları var, ben en çok "Uzun İnce Bir Yoldayım"ı beğendim. Ama bu şarkı "Elimi Bırakma" etkinliğinde bizim repertuarımızda olduğundan bunu paylaştım. Bana Burçin'in billur sesini hatırlatıyor ;)

Tamam hepsini beğendim ama ben ekstradan bir çentik atıp birşey söylemek istiyorum. Bilge Kösebalaban da var bu ekipte, Çilekeş'in solisti. Ben bu adamın sesine hastayım, böyle hafiften yırtınır gibi söylüyor ama çok güzel bence. Burada da ayrı bi tat vermiş sesi :) Bu adamla ilgili böyle bir yazı yazmak istiyordum yalnız "aaa bu adamın sesi böyle bence" diye bir yazı yazmak mantıklı gelmediği için yazmamıştım. Hazır yeri gelmişlen söyleyeyim dedim :)

Geldiiii Gidiyor

2010-09-08T00:07:00.000+03:00

Bir ramazan daha geldiiiii gidiyor işte.

Nasıl atlatıcaz!
Bu sefer günler de uzun yandık!
Ay bu sıcakta nasıl oruç tutcaz yaa!

Diye diye bitti ramazan. Daha nice huzurlu, oruçlu ramazanlar dilerim hepimize

Ben, Bloğum Ve Mim

2010-09-07T06:10:00.000+03:00

Klavyeden tarafından mimlendik blog, uzun zamandır başımıza bir mim gelmemişti. Şimdi mimin hakkını vererek ve Bay Klavyeye teşekkürler ileterek cevaplayalım bakalım.
Mim'in konusu "ben ve sitem hakkında bilinmeyenler" Kendimi anlatmak zor olmaz da, blog için teknik bilgi isterlerse yandık demektir ;)
Başlıyorum.

Bloğum bu ismi ve blogspot versiyonuyla 26.06.2008 tarihinde yayına başladı, daha öncesinde psikopat kedi adı altında blogcuda yazıyordum.
Blog insanın en iyi dostudur diye düşünerek içimi en çok döktüğüm merciidir kendisi.
428 yayınlanmış 8 taslak yazım vardır, taslaklar genelde içimden gelen ama insanlar tarafından bilinmesini istemediğim veya yazmaya niyetlendiğim güzel başlayan ama devamını getiremediğim yazılardan oluşur
37 izleyicisi ama az sayıda yorumcusu olan yazılanların samimi olduğuna inanılan bir yer diye düşünüyorum, inşallah yanılmıyorumdur. Çünkü yazılan her şey içimden gelip akıyor klavyeme.
En başından beri kendini saklamamış bir bloggerım, saklayacak çok şeyim var ama biilnmesinden korkmuyorum sanırım ki hemen hemen her şeyi yazıyorum (bunu ben de anlayamıyorum)

Sıra geldi kendimi anlatmaya, daha önce 100 maddelik bir mim yapmış canım çıkana kadar kendimi anlatmıştım. Ama üstünden çokça zaman geçmiş olduğundan ve ben inanılmaz boyutta değiştiğimden birşeyler daha güncel maddeler ekleyeyim.

En çok güldüğüm, kahkahalar patlattığım zamanlarda büyük ihtimalle koyu bir hüznü gizlemeye çalışıyorumdur.
İnsanların güçsüz yanlarımı bilmesini, mutsuzluğumu görmesini istemem; mümkün olduğunca saklarım.
Yeniliklere açık bir insanımdır ama bazen eski durumlara/şeylere öyle bağlanıyorum ki ben bile kendime şaşırıyorum. Mesela çocukluğumdan beri aynı sofra düzeniyle otururuz, üçlefe ya da herhangi biri yerime oturduysa afallarım, tabak-çatal-kaşık herşey bir garip gelir. O sofradan tam doymadan bile kalktığım olmuştur.
Benim için hayatta 10 günden fazla üzülecek şey yoktur. Kendimi öyle bir kandırır ya da oyalarım ki üzüntü verici şeyi aklıma bile getirmem bazen. Ama arada bir acımı yaşamaya izin verir bir iki gün içinde tekrar normale dönerim.
Artık bu bir bilinmeyen değil, beşikten mezara beni tanıyan herkes biliyor ama yine de söyleyeyim; kendini beğenmişim ve zaman zaman insanı öldürecek derecede Polyannacı bir insanım

Evet mimimiz buraya kadardı, şimdi pası atıyor ve olacakları izlemeye başlıyorum.
Oyun aleminde gezip blog yazmayı unutan iki sanal dünyada da arkadaşım olan sevgili trigonometrik'e belki bir süre daha bloglar diye, kardeşim canım cicim üçlefe'ye hiç birşeyini merak etmesem de yazmayı unutmasın diye ve bir de sır perdesini biraz aralamayı kabul ederse Bay Bill'e gönderiyorum. Hepimize hayırlı uğurlu olsun

Korkunun Ecele Faydası Yok; Doğum Günü

2010-09-07T04:01:00.000+03:00

Dün çok güzeldi blog. Doğum günümün ilk kısmında iyi bir şirin olarak anneme yardım ettim ve bayram temizliği kapsamında odamı köşe bucak temizledim üçlefeyle. Sonra süslenip püslenip gezme kısmına geldi sıra. Ben de uyguladım çıktım, topuklu ayakkabılarımı giycektim ama yine kısmet olmadı, yağmur yağıyordu. Yahu ne zaman giycem ben ayakkabıcıklarımı yaaaa, bi türlü fırsatım olmadı. Her neyse, hatırladığım kadarıyla ilk kez kot ceket giydim bugün, çok şık oluyormuş bunlar, böyle tam oturuyo kesimi falan güzel. Ben nasıl farketmedim daha önce. Gitmeden kendime alcam bi tane.
Geçelim, Cevahir'de buluşmak için anlaşmıştık. Gittik muhabbet ettik ettik ettik, iftar saati yaklaşınca tüm katı dolaşıp kendimize yiyecek birşeyler aradık. KFC'nin bi menüsü var, bu Maskot Basket var ya onun tişörtünün verildiği, panoda kocaman görünüyor falan. Aman inanmayın kocaman olan tek şey söyledikleri yalan. Ay küçücük, siparişi verdik baktık küçücük bastık gittik almadık :) Hayır ben ve insanlığın geri kalan kısmı ister ki koca bir gün oruçtan sonra esaslı birşeyler yesin, e o nasıl menü öyle, minyatür minyatür.
Karar verelim diye diye iftarı ettik, iftara 15 dk kala kızlar yemekleri almaya çocuklar da iftarı sigarayla açmak için açık havaya gittiler. Masada ben kaldım masayı kaptırmamak için; o kalabalıkta masa yokluğunda insanlar benim tek başıma oturduğum iki masayı gördükçe gözlerini parlata parlata yanıma geliyorlar, olumsuz cevabı aldıkça boyunlarını büküyorlar. Ben bir yandan üzülüyorum bir yandansa niye bilmiyorum o insanların hayal kırıklığı garip bir neşe veriyor bana. "Ulan hep ben mi hayal kırıklığı yaşicam, ohh olsun size" diye mi düşünüyordum bilemiyorum. Ama ben silahsız bir cengaver olarak onlarca kişiye karşı tek başıma savundum masamızı :)
Yemekten sonra geçen gün de konuştuğumuz, Atlantis Kule'ye binmeye gittik. Hatta bugün buluşma ayarlamamızın ilk nedeni ona binmekti, pazar gününün doğum günümüz olduğunu sonradan hatırlamıştık. Bilen bilir ben çok tırsak bir insanımdır, canım kıymetlidir, öyle atraksiyonlu şeyler bana gelmez. Ama Batı'nın o dalgacı, pis pis gülen ifadesi ve "korkmuyorsundur yahuu" bakışlarına maruz kalmamak için bindim. İlk başta ettiğim duaların haddi hududu yoktur, ramazanın başından beri o kadar dua etmedim ben :) Ama korkunun ecele faydası yok işte, binmiş bulunduk :)
Kule harekete başladı, ilk iki seferin inişleri korkunçtu ama sonra alıştık. Işıl'la birlikte dalga geçiyoruz. "Heyoo aşağıdakiler ayakkabılarımızı yiyin" diyerek Bart Simpson moduna bile girdik :)
İndikten sonra bir de 4D sinemaya gidelim dedik, ona da girdik onu da çok beğendim ve de çok eğlendim. Canlarım benim yaa soylu saraylı arkadaşlarım; iyi ki varlar, eğer onlar olmasaydı bu doğumgünü geçireceğim en berbat doğumgünü olacaktı emin olabilirsiniz.
Günün sonunda da doğum günü pastamın mumlarını tek başıma üflediğim için Yağız'ın attığı tribi yumuşatmaya çalışmakla geçti :)
Güzeldi, iyi ki doğmuşum :)

5 Eylül Mü Gelmiş! E Nolmuş?

2010-09-05T01:32:00.003+03:00

Hah, 5 eylül gelmiş bile. Hiç de farketmemişim. Doğum günü mü, o da ne ki?
İlk kez doğum günüm geldi diye heyecan duymuyorum, "hadi kutlayalım yehoo" falan diyesim yok hiç. Işıl'la aynı gün olmasa doğum günüm, bir de ev bu kadar kalabalık olmasa pc başında geçirebilirim aslında. Ama kendime bunu yapmaya hakkım yok, bildiğin depresyona girerim doğum günümü evde geçirirsem. Ben ki kalabalık çevremle her daim övünen insanım, kahrolurum valla.
Aslında niye böyleyim bilmiyorum, öyle "yastayım/mod:dip/derbederim" falan; yok böyle şeyler. Hatta günlerim gayet güzel de geçiyor dışarı çıktığım sürece ama doğum günüm geldiği için heyecan duyamıyorum. Umrumda değil kutlamak, kutlanması ya da hatırlanıp unutulması. Önceden olsa Facebook'u çoktan açmıştım ama inanın ki niye bilmiyorum hiç istemiyorum. Face'i gün içinde açıcam, evde olursam saat 4ten 5ten sonra. O saate kadar kendiliğinden hatırlayanlar eyv, hatırlamayanlar peki. Umrumda değil yani, onu da tarihini bilmeyen ama kutlamazsa üzüleceğini bildiğim birkaç arkadaş için açıcam; günübirlik.
O bu değil de blog, yıllar sonra ilk kez Aykut 00:01de doğum günümü kutlamadı, normalde arar lafa tutardı saat girer girmez kutlar birinciliği kaçırmazdı. Böyle günlerde daha bir hissediyorum küslüğün ağırlığını, aptallığını. Ve işin kötüsü de ne biliyor musun? Şu an telefonun ucunda bir yerde olduğuna ve düşündüğüne eminim, ama aramıyor ve kendince haklı bence de haklı.
Aman neyse blog, dedim ya umrumda değil hiçbirşey. Şimdi benim erkenden yatmam lazım. Neden? İnan hiç fikrim yok, yatasım geldi sadece

Saraylı Dostlar

2010-09-04T21:24:00.000+03:00

Ah blog dün şahaneydi, eğlencenin dibisine vurduk resmen. İftar yapcaz diye ayaklandırdık ortalığı sadece 4 kişiden ses çıktı ya da sadece 4 kişinin vakti vardı diyelim. Biz de çekirdek grup olarak 5 kişi buluştuk.

Oturduk konuştuk, muhabbet ettik, yemeğimizi yedik. Tam yemek yiyeceğimiz yeri belirlemeye giderken bir de ne görelim. Saray kıyafetleriyle fotoğraf çekilinmesi için stand kurmuşlar. Ben Işıl'a bir göz kırptım bunun ayarını verelim diye, tamamdır dedik. Yemekten sonra önünden geçerken "hadi Sultan olalım" dedik. İlk karşı çıkan Batı oldu ama ilk ikna ettiğimiz de o oldu. Dersanede tarih hocası Batı'yı Fatih Sultan Mehmet'e benzetiyordu. Ondan beri biz de öyle demeye başladık. Oktay'ın sakallar falan hacıya yaklaştı, Şeyh-ül İslam o oldu, Tarık da Vezir-i Azam oldu.

Biz de geriye iki Sultan kaldık, isim bulamadık kendimize biz de sadece Sultan dedik. Çok güzeldi yaa, bu kadar eğlenmemiştim ne zamandır.

Zaten zamanında da biliyorduk çok soylu bir sınıf olduğumuzu, dün de bunu kanıtlamış olduk. Seviyorum arkadaşlarımı be blog, iyi ki varlar. Onların yanında çok kendim oluyorum, çok mutlu oluyorum, çok çocuk oluyorum ben onlarla olmayı çok seviyorum.

Şeker Şeker ÖSS

2010-09-04T14:57:00.001+03:00

Az önce Anti Kahraman'ın bloğunu okurken bir anım aklıma geldi. Yorum olarak yazıyordum ama çok uzadı diye kopyaladım bloğuma koydum :) Ona da başka bir yorum yaparım artık :)
Öss zamanı, ondan öncesinde ve ondan sonrasında çok fazla şeker yerdim, öyle böyle değil çokk fazla yerdim. Bu poşet olipsler var ya, C vitaminli olanlarından limonlu-portakallı, işte o poşetlerden günde en az 3 paketini bitirirdim. Bir de böyle çeşit olsun diye aldığım küçük şekerler falan, gerçekten çok fazla şeker yerdim (Şimdi kendini beğenmişlik yapmak istemiyorum ama o zamanlar olsa kesin yazardım, "zamanında o kadar şeker yemişim ki onun etkisiyle hala çok tatlıyım" ama geçti o günler artık kendini beğenmiş değilim C=). Öss'den bir gün önce aldım çeşit çeşit paket paket şekerlerimi gittim eve. Ama aklıma takıldı bunlar sınavda hışır hışır ses çıkartacaklar millet rahatsız olacak. Ben de karar verdim kaseye koyacaktım.
Sınav sabahı kalktım, sınava girecek arkadaşlarıma şans-başarı mesajlarımı attım. Kahvaltımı yaptım kalemleri falan hazırladım sonra ulvi görevime başladım. Aldığım şekerleri sabah tek tek paketinden ayırdım ve bir cam bir kaseye koyup streç filmle üstünü kapattım. Attım bunu da çantama, tıngır mıngır okulun yolunu tuttuk. Sınava şans eseri mezun olduğum lisede girdim, gözetmen hocam da son sınıftaki sınıf ve edebiyat hocamızdı. Onlar kağıtları kitapçıkları dağıtırken ben kalemi suyu ve şekerlerimi çıkarttım. Şahin Hoca görünce bir güldü şöyle, buyrun hocam diye şeker uzattım. Tereddüt etti ama aldı, sonra sınav boyu şeker yedik hocayla karşılıklı :)
Geliyor, kağıdıma bakıyor, şeker alıyor sonra gidiyor :) Ben keyiflenmiştim baya, zati sorular da kolaydı. güle oynaya yaptım çıktım.

DibisineNot: Sonucu açıklıyorum, şu an Mersin Üniversitesi'nde okuyorum. He iyi mi derseniz? Kötü değil derim ;)

Yaz Sahuru

2010-09-02T07:50:00.001+03:00

Ramazanın sonu geldi ben ilk defa bu gece sahuru sahur gibi hissettim. Çocukluğumdan beri sahur beni acayip zorlayan bir durumdu. Gece kalk-hava soğuk diye üstüne kalın bişeyler giy-uyku mahmuru yarım yamalak birşeyler ye, ben hep böyle alıştığımdan yaz orucu bana biraz garip geliyordu. Saat üçe kadar otur, üçte hazırlamaya başla üç buçukta ye ezan okunana kadar diş macunu ağzını kurutmasın diye su depola ezan okunsun yat uyu, hep böyleydi başından beri. Bir de ramazanın bir kısmında annemler olmadığından sahur yemeğini falan ben hazırlıyordum, öyle sıradan birşey gibi gelmeye başlamıştı artık.
Ama bu gece herşey değişti, dün 4 saat uyumanın verdiği yorgunlukla bu gece 1de yattım, annem 3 buçuk gibi zorla kaldırdı, git-gel-git-gel-dil dök ancak öyle uyanabildim. Hava soğuk olduğundan üstüme polar bir eşofman giydim, yumuşacık. Gittim hazır yemeği yedim. Sofrada bol gırgır şamata... Gerçekten sahur gibi bi sahurdu yani.
Çok uzun zaman sonra ilk kez gece uyudum. Ama işte o iki buçuk saatlik uyku yüzünden hala ayaktayım. Saat 8'e geldi, annem gömlek ütüle demişti. Az önce onları yaptım. Şimdi ev halkından birisi uyanır onlardan papara yemeden gidip yatsam iyi olacak galiba :)

Daima

2010-09-01T18:20:00.002+03:00

-Daima'nın ne kadar uzun bir zaman dilimi olduğunu anladın mı?
*Evet anladım
-O halde sana başka bir şey daha söyleyebiliriz. Tüm insanlar bu dünyayı sadece ziyaret eden ruhlardır ve tüm ruhlar daima yaşayan varlıklardır. Öteki insanlarla tüm karşılaşmalar deneyimdirler ve tüm deneyimler sonsuza dek sürecek bağlantılardır. Gerçek İnsanlar her deneyimin çemberini kapatır. Mutantlardan farklı olarak biz hiç bir çemberi açık bırakmayız. Eğer yüreğinde başka insanlara karşı kötü duygularla yürüyüp gidersen ve bu çember kapanmamışsa bu yaşamının başka anlarında yinelenecektir. Bir kez değil, dersini alana dek defalarca acı çekersin. İncelemek, öğrenmek ve olanlardan ders alarak bilgelik kazanmak iyidir.

Yukarıdaki satırlar Bir Çift Yürek adlı kitaptan alıntı. Daha önce ne zaman içimde bir boşluk hissetsem bu kitabı okuduğumu söylemiştim, yine okuyordum ve rastgele ilk açtığım bölümde bu yazı dikkatimi çekti. Bu konuyu ben sık sık düşünürdüm de içimdeki nefreti öldürmeye gücüm yetmezdi. Ama her seferinde aynı şeyleri yaşayınca farkettim ki gerçekten de bir yerde yanlış yapıyorum. Demek ki bundan sonra Söküzün birinden insanlara olan güvenimi kaybetmeme neden olduğu için nefret etmicem, dıştan o da mutlu olsun derken içten içe Allah belasını versin demicem gerçekten o da mutlu olsun dicem. Benden uzakta cehenneme direk olsun demicem, gözümün görmediği yerde ama mutlu olsun dicem. Zaten şu dünyada şu an hatırladığım kadarıyla bir kişiden nefret ediyorum, o yüzden aklıma bir tek o geldi. Ama ettiğim nefret o kapasitesize bir zarar vermezken bana dünyanın zararını veriyor, mutlu olamıyorum. O zaman demek ki neymiş, artık onun hakkında kapasitesiz bir öküz olduğuna dair düşünceler geçirmicem, insanlara güvenimi sarssa da ben yeniden güven kurabileceğime inanıcam. Ve zihnimden tamamen çıkartıcam. Bugünkü Secret'ımı bu konuya ayırmaya karar verdim. "Ben tüm nefretimi kaybedip, zihnimden kötülükleri atabilirim" Ben inandığım her şeyi yapabilecek bir insanım ve yapacağım! Yeni yaş bana nefretten kurtuluşu getirecek

Kaan Girgin

2010-09-01T05:36:00.000+03:00

Ben eskiden Kaan Girgin'i yakışıklı bulurdum. Eskiden dediğim çok eskiden, te Dikkat Bebek Var zamanlarından, daha Ceyda Düvenci'yle evlilerken. Ama bu gece Allah benim yakışıklı anlayışımı kahretsin dedim, o ne be öyle. Yine eski bir filmi vardı tvde "Sana Baba Diyebilir Miyim" mi "Babam Olur Musun" mu ne öyle birşeydi. Allah'ım o nasıl bir adam, hem ezik hem tipsiz bir de sesi rezalet; incecik, ıyy.
He bir de rol de yapamıyor ki, hesapta adamın biriyle kavga ediyorlar ama resmen ilkokul çocuğu müsameresi gibi. "Bak ben sana vuruyorum", heh tamam, "şimdi de ben sana vuruyorum" aynen böyle. Bir de hatuna iltifat edecek hesapta bi göz süzmeler bi bişeyler, sanırsın ortaokul öğrencisi kız ilan-ı aşk ediyor, o kadar mahcup olunmaz!
Ayrıca insan tipsiz olur hadi Allah vergisidir deyip susarım, kıl kuyruk olur hadi ailede ezilmiştir çocukluk travmasıdır ondandır derim anlarım da bu kadar şeyin üstüne bir de beyaz daracık pantolon giyerse ıyyyyk der kanalı değiştiririm. Göz zevki denen birşey bırakmadı katletti resmen herif. Bundan sonra sahuru beklerken daha seçici olmam lazım iştahım kapanıyor sonra

Iyyy, Ütü

2010-08-31T03:53:00.000+03:00

Ütü yapmaktan nefret ediyorum! Bunu daha önce sana yazdığıma dair garip bir his var içimde ama pc saatlerdir nefes almadan açık olduğundan ve on taneden fazla internet sayfası ve ekstra programlar aynı anda açık olduğundan ölümüne yavaş. Şimdi gidip de kayıtları düzenlemeye varamam oraya gitsem bir daha buraya gelemem :)
Her neyse yeniden başlıyorum.
Ütü yapmaktan nefret ediyorum! Hele babamın gömleklerini ütülemektenhepten nefret ediyorum. Kocamanlar bi tarafı düzeliyor başka tarafı kırışıyor, sinir oluyorum. Bir gün alcam babamı karşıma konuşcam, "olmuyor böyle" dicem, "bu gömlekler seni yaşlı gösteriyor, bence artık tişört giymeye başla" dicem, hatta birkaç tişört alıp "babacım bak sana hediye aldım yanlışlıkla da tüm gömleklerine çamaşır suyu döküldü" dicem. Babam hangisini kabul ederse, benim için sorun yok :) Yazı tişörtle atlatsın da kışın ben zaten burda yokum :)
Yahu ben ütülü, jilet gibi kıyafet giyinmeyi sevmiyorum, sevmeme nedenim de büyük ihtimalle ütüyü sevmemem. Bilinç altımda birbirleriyle eşleşiyor bu iki şey. E o zaman bana hala niye ütü yaptırıyorlar yaaa, haksızlık bu bence :)

DibisineNot: Karikatürden yola çıkarak bıçaklarınızı bilemeyin, çok feci şeyler yaparım!!!

Bir Veletle Gezmek

2010-08-30T05:25:00.000+03:00

Annemler bu gece itibariyle Afyon'dalar. Elif'e ev bakmaya gittiler, yani yarın ev benim. Ama benim evde durmaya niyetim yok-TU. Akşam kızlarla konuşuyorum, yarın çıkarım gezerim kafa dağıtırım, bir de ayakkabı alırım falan filan derken eve geldim. Annemler gitmişti ben geldiğimde. Hiçbir sebep yokken aklıma geldi yarınki planlarımın nasıl da berbat olacağı. Yağız yarın sabah bize gelecek, hem de saat 5 oldu ve ben hala uyumadığım halde saat 9da uyanacağım. Sonra çıkıp gezmek gibi şeyler hayal tabi veletle. Aslında ben onunla gezmeyi severim ama ben oruçlu olacağım. O önüne geleni isteyecek, o yerken ben hem kendi nefsimle kapışıp hem etraftaki insanların oruçlu olduğunu düşünüp ekstradan rahatsız olacağım. Sonra o oraya buraya kendini atıp, "onu istiyoruuum, bunu istiyoruuuum" derken ben kendime hakim olamayıp kavga etcem çocukla. "Bırakıp giderim" diye tehdit etcem, "git banane" diyecek, ben gitcem yavaş yavaş. O inatçı olduğu için peşimden gelmeyecek, ben o kazanmasın diye geri dönemeyeceğim, sonra manyağın biri çocuğu kaçıracak. Ben topuklularla koştura koştura çocuk arayacağım (evet yarın yeni ayakkabıcıklarımı giymeyi de planlıyordum), sonra o karakol senin bu karakol benim gezcem. Teyzemi aricam, Yağız kayboldu diye, bi sahip çıkamadın çocuğa dicek. Ben ona çemkircem o bana. Allah korusun çocuk bulunmazsa ben onun vicdan azabını çekcem. Şimdi bunları düşününce ne gerek var diyorum, otur oturduğun yerde. Zaten son günlerde tahammül seviyem çok düşük vara yoğa sinirleniyorum, şimdi o şımarır ben bağırırsam üzülürüm veledimi üzdüm diye. Onun için yarın evde kalmaya karar verdim.
Aslında bir planım daha var. Ben Yağız'a interneti açayım, tv de açık olsun. O bi kraloyun'da oynasın bi 'Sonic' izlesin kendi kendine oyalansın. Ben de markete gidiyorum sana da Browni Intense alcam deyip evden çıkarım, gider gezer fazla geç kalmadan da eve dönerim. Böyle planlar da var kafamda, ama onlar daha çok tilkiler yüzünden, yoksa yapmam bunu. Yani yaparım da aslında, şu yufka yüreğim-temiz vicdanım elvermez bırakmaya. Allah korusun her şey olabilir. Ben en çok da deprem ve yangından korkarım, evlerden ırak. Bir de bu çocuk camdan falan sarkıyor arkadaşlarını görmek için, ayy çok korkunç.
İşte bu yüzden blog, günlerdir olduğu gibi ben yarın yine evdeyim.
Dibisine Not: Yağız yukarıdaki veletten kat kat daha iyi ve sempatik küsüyor, sonra gönlünü almak büyük sorun oluyor

Canımcıklarımla Bir Akşam

2010-08-30T03:23:00.000+03:00

Bugün iftar yaptık arkadaşlarla. Süper 5li demek isterdim ama süper 5liden elimizde kalan kısmıyla demek daha doğru olur, bir de Tuuçem vardı. Kadıköy'de buluşacaktık, miting varmış aman dedik uzak olsun. Beşiktaş'ta karar kıldık her zaman ki gibi. Gittik yer bulamayız falan korkusuyla 1 saat önceden kurulduk Pizza Hut'a, orada muhabbet etmek ne güzel yaa, yemekten önce sonra uzuuuunca süre kendimizin dedikodusunu yaptık. İnanın kalkmak gelmedi içimizden ama hadi biraz da deniz görelim diye gittik 1 saatin sonunda. Aslında sahile hiç gidesim yoktu benim ama alışmak lazım diye zorladım kendimi gittik Sahil Cafe'ye oturduk. Lisenin ilk yıllarından beri gitmiyorduk oraya. Orda da oturduk bir muhabbet bir muhabbet.

Nasıl özlemişim onları, böyle lay lay lom muhabbetleri. Kaç gündür içimi şişirdim susa susa kendi kendimi kemiriyordum, bugün bi rahatladım geveze olup, ohh sormayın gitsin. En çok Neslim'le ben konuştuk, zaten genelde de hep böyle olur. En çok biz konuşuruz, en geveze bizizdir.

Sonra malesef ki hava bize iyice "artık eve gitmeniz lazım gelir" demeye başladı ve kalktık gittik. Gitmeden önce onları bir kez daha görmek istiyorum, bu sefer hep birlikte mümkünse. Hatta bana doğum günü hediyesi hep birlikte olsunlar kırgınlık-küslük falan olmadan, ne mutlu olurum o zaman :)

Blog şunu anladım, aslında zaten biliyordum da tekrar farkettim diyelim, insanın dostları gibisi yok. Onların yanında hüzün bile dalga geçilebilir birşey oluyor. Onlar öyle bir yoğuruyor ki seni, iyiyim ben diyebiliyorsun. Seviyorum dostlarımı. Ve birşey daha farkettim, ben diğer dostlarımı da çok özlemişim, hem de öyle bi özlemişim ki böyle içimde bi yeri çimdikliyorlar gibi eksikliklerinde, her şeye rağmen hem de

Şiirden Çıka-maya-n Ders

2010-08-29T23:46:00.000+03:00

Biraz önce mail kutumu kurcalarken bir klasör gördüm, şiirler diye. Zamanında orda burda kaybolmasın diye yazmış kaydetmişim şiirlerimi, yollamışım mail kutuma. Yaa bazen çok saçmalamışım da çok güzel yazdıklarım da varmış be, hatta şahane yazdıklarım da. Aslında bi kısmını burda paylaşmak isterdim ama şiirlerim benim için daha özel yazılarımdan. Çünkü yazmak artık rahatlama yolu benim için şiirse çok ayrı birşey. Ortaya çıkmadıkça farkına varmıyorum içimde bir şair yattığının. Hele ki bazen yok diyorum, benim gibi kaba saba bi insan o şiirleri yazıyor olamaz, o zamanlarda ruhumu başkası ele geçiriyor :)
Şiirleri okurken ne kadar yara aldığımı da tekrar gördüm, kendime verdiğim sözleri tutmadığımı da tabi. Ve işte hayattan ders almadığım o kadar belli ki yine benzer bir yerdeyim. Çok garip birşey bu, biliyorsun az çok sonunu ama yine de inat edip karşına alıyorsun hayatı. Sonra da hayat "vay sen misin bana meydan okuyan" diye dikiliyor karşına. Gel de dur işte karşısında...

Secret'ın Bir Üst Modeli

2010-08-29T14:49:00.000+03:00

Bu Secret'la istediğini kazanma konusunda üstüme tanımıyorum. Hatırladığım kadarıyla şu ana kadar benim olmasını istediğim, secretladığım ve benim olmayan tek bir şey bile yok. Bu konuda da çok sayıda şahidim var hemen hemen tüm arkadaşlarım kadar. Öyle bi mesaj gönderiyorum ki evrene takır takır işleyip yolunu açıp bana gönderiyor ne istediysem.
Ama bu işte bir sorun var. Sanki bu sistem benimbilgimin dışında bir yolla çalışıyor gibi. Nasıl mı? Ben her istediğimi kazanabiliyorum ama istediklerimi elimde tutamıyorum. Ben Secret'ıma güvenip zengin olsam, alimallah iflas eder bir de borçlanıp peşime tefeci takarım. Öyle bir durum yani bu.
Galiba bu Secret aşamalı bir sistemin basamağı. İlk basamak kişisel gelişim-nlp kitaplarıyla insanda kendine güveni aşılıyor, sonra bu başarılınca devreye Secret giriyor. Ve kendine güveni fezaya çıkan insan her istediğini elde edebileceğine inandırılıyor ve sonunda bunu da başarıyor. Ve bu evre başarıyla tamamlanıyor. Bundan sonraki evre istediğini elde tutmayla alakalı ama onun lanet olası formülü-kitabı-fikri her neyse bende ondan yok. Bilmiyorum ve böyle olunca da çalışıp çabalayıp tüm düşünce gücümü kullanıp kazandığım şeyleri kaybediyorum. Her seferinde yeniden kazanmak için Secret mı yapcam, yeter daa bu da can!
Eğer yarın bir gün ben bu bloğa yazmıyor olursam durun bir düşünün ne oldu bu kıza diye. Büyük ihtimalle ya çok zengin olmayı hayal etmiş-olmuş-sonra da tüm parayı kaybedip Taksim-Beşiktaş falan gezip mevsimine göre su-yelpaze-naneli şeker-atkı satan ve internete verecek kadar bile parası olmayan bir insana dönüşmüşümdür. Ya da ölümsüz olmayı düşünmüş-kazanmış-sonra da nasıl becerdiysem bir şekilde ölmüşümdür :D

Donmuş Bir Hesap

2010-08-29T00:41:00.000+03:00

Hafta başından beri, tam hatırlamıyorum zamanını ama face hesabım donuk blog. Şimdi orada kimseyle uğraşamam zaten telefonda kafayı yedirdikleri yetiyor diyerekten dondurdum gitti hesabı. Açtığımdan beri bilfiil aktif olarak kullandığım, fotolarımı gerek gizli gerek açık olarak depo niyetine albümlediğim yegane platformumdu. Ama kaldırdım albümleri de, bundan sonra açarsam sadece profil resimleri koycam gerçi onlar da sayıca 65-70 hatta belki 100'e falan ulaştı ama kıyamıyorum be blog. O kadar güzel çıkmışım ki :P
He işte ben dondurdum ya hesabı, paso mesajlar geliyo arıyorlar falan "sen beni engelledin mi?" diye. Ula ben bu kadar takip ediliyor muydum ki diyorum, ne zamandır konuşmadığım insan mesaj atıyo beni engellemişsin bişey mi oldu diye, hayır sms hakkım da yok şimdi kontörcüklerimi harcayamam diye düşündüğümden cevap da atmıyorum kesin var ya katledilcem, zaten başıma ne geldiyse bu sosyal çevrenin suçu. Oh olsun onlara, mahrum kalsınlar benden çok da umrumda, ben nelerden mahrum kalmışım banane!!!

Bir Rüya

2010-08-28T12:51:00.000+03:00

Ayy rüyamda Makbule'yi görüyordum. Daha doğrusu onu görmedim beni aradı, sesini duydum. Sabah telefon sesiyle uyanıyorum, ama ondan önceki 3 gün hatun kızımızdan haber alamıyoruz gerçek hayatta da rüyada da, telefonu kapalı. Sonra arıyor beni arkada polis sirenleri, telsiz sesleri falan. Gülerek bir numara söylüyor, "ben 346/33'teyim buraya gelsene (346/33 tamamen uydurma hatırlamıyorum sayıyı)" ve ben de ne hikmetse onun Zeytinburnu Polis Karakolu olduğunu anlıyorum ne işin var falan soruyorum. Yine gülerek "telaş yapma önemli değil" diyo. Ben de kalkıyorum evdekilere haber veriyorum hazırlanmaya başlıyorum. Ama mübarek ne hazırlanmaysa rüyanın sonuna kadar sürüyo. Uyandığımda hala evden çıkamamıştım :)

Şimdi de arıyorum telefonu kapalı, ne oluyo anlamadım ki, Patrick'im girmezdi benim rüyalarıma genelde. Bişey mi oldu acabaaaa, hayır ben meraklı-evhamlı bir şahsiyet değildim ama insan merak ediyor yahuu.

Blog Bilgi Birimi

2010-08-27T23:25:00.000+03:00

Bloğumun en çok aranan kelimesi değişmiş, sayyac'a üye olduğumdan beri ezici bir çoğunlukla Volfied olan en sık aranan kelime şimdi 'aşk' olmuş. Olaya bakın ben tam da aşk olayını elime yüzüme bulaştırmışken olacak iş mi ki bu!
Ben burdan bakıyorum, hep şu ilk görüşte aşk reklamı yüzünden, valla her gün o kadar farklı kişiler aynı kelimeyle bloğa geliyor ki, üstelik bu kadar eski reklama bu kadar talep olması şaşırtıcı. Son 4 günde 7 kez girilmiş, yok artık. Ben Akbank yerinde olsam tekrar yayınlardım reklamı.
Bir de şu Kupa Kızı Sinek Valesi'ne çok fazla rağbet var. Herkes şarkıya uygun resim arayışında.
Ben bu Google'ı seviyorum yaa, her şeyde bana gönderiyorlar bazen saçma sapan şeyleri de bana havale ettikleri oluyor gerçi ama seviyorum. Bloğum için en çok kullandığım yardımcı site konumunda. Resimleri ondan yürütüyorum bi kere. Sonra bir de tam anlamını-yazılışını bilmediğim kelimeleri deyimleri, eksik bilgilerimi... Çok da bilgili maşallah, herşeye bi cevabı var :)

Ah Bir Piercing

2010-08-27T14:04:00.000+03:00

Ne zaman dudağımın sağ ya da sol alt kısmında sivilce, yara, uçuk tarzı bişey çıksa ya da herhangi bir karaltı olsa piercing yaptırma hevesi sarıyor beni. Ne kadar da tatlı olurdu orda siyah bi piercing olsaydı deyip duruyorum, hatta dün küpecinin önünden zor döndüm.
Şimdi onu yaptırsam yıllar sonra sarkar mı, sıkılır mıyım, iz kalır mı falan diye düşünüp kendimi caydırdım. Dövme olayına da o yüzden karşıyım ben, düşünsene yıllar sonra torun torba sahibi bi hatunken, omzunda bi kelebek, bileğinde eski bi sevgilinin ismi, kalbinin üstünde garip bi şekil falan... Çok çirkin...
Kulağımdaki ikinci delik de gereksiz mesela, aylardır küpe takmıyorum oraya, gerçi benimki biraz zorunluluktu ama gereksiz yani yine de...
Ama heralde ben daha uzun süre her sivilce tarzı şeyde aynısını düşüncem, ne tatlı olurdu bi piercingim olsa...

Tıkır Tıkır Topuklar

2010-08-26T22:44:00.001+03:00

Ahh oldu işte, bugün gittim ve nihayet kendime topuklu bir ayakkabı aldım blog. Aslında gayet masum bir amaçla spor ayakkabı almak için çıkmıştım, dünden beri de o mağaza senin bu site benim dolaşıp fikir edinmeye çalışıyordum. Converse tarzından geçip yıllar sonra ilk kez spor ayakkabı almaya karar verdim. E ben spor ayakkabı milletinden göçüp gideli de çok şey değişti diye site falan geziyorum bakiim neler modaymış diye, sonra bugün bir de Şişli'ye çıktım, değişik neler varmış diye, ve her mağazada dikkatimi çeken en az bir çift topuklu ayakkabı oldu. Ama öncelik spor diye diye kandırdım kendimi en sonunda spor ayakkabıdan umudumu kesince ve özellikle de "o" güzel ayakkabıyı görünce dayanamadım aldım gitti. Aslında bugün ona benzer çok ayakkabı denemiştim ama niye bilmiyorum topuk camiasından bir tek o bana "beni al" dedi ben de dayanamadım aldım gitti. Hani ruh eşi diye birşey vardır ya blog, sanki bu ayakkabı da benim için yaratılmış birşey. Aynı aylar önce Mersin'de gördüğüm ama züğürt zamanıma denk geldiğinden alamadığım şu şahane grili siyahlı ayakkabı gibi. Şu an masamın üzerinde gri gri bana bakıyor yeni ayakkabılarım, "beni giy" dercesine cezbediciler üstelik. Evet onları giyip arz-ı endam etmek için sabırsızlanıyorum blog.
DibisineNot: Evet farkettim ki alışveriş çok güzel bir rahatlama aracıymış, şu an dua ediyorum iyi ki Akbank bana kredi kartı vermemiş yoksa vay halime ;)

Dayan Yalnızlığım

2010-08-26T00:09:00.001+03:00

emre aydın - dayan yalnızlığım | izlesene.com

Çok garip değil mi, her şey oluyor bitiyor ve elimde yine aynı şarkı kalıyor. Evet garip, ve acı... Ama zaten hayat da bu. İstesek de istemesek de... Söyle hadi Emre'm duymak iyi geliyor